تبلیغات
مولا110 - شیر بی سر و دم - مثنوی معنوی ،مولانا

 شیر بی سر و دم

در شهر قزوین مردم عادت داشتند كه با سوزن بر پشت و بازو و دست خود نقش هایی را رسم كنند، یا نامی بنویسند، یاشكل انسان و حیوانی بكشندكسانی كه دراین كار مهارت داشتند دلاك   نامیده میشدنددلاك ، مركب را با سوزن در زیرپوست بدن وارد میكرد و تصویری می كشید كه همیشه روی تن میماند. روزی یك پهلوان قزوینی پیشدلاك رفت و گفت برشانهام عكس یك شیر را رسم كنپهلوان روی زمین دراز كشید و دلاك سوزن را برداشت و شروع به نقش زدن كرد.اولین سوزن را كه در شانة پهلوان فرو كردپهلوان از درد داد كشید و گفتآی مرا كشتی دلاك گفتخودت خواسته ای، باید تحمل كنی، پهلوان پرسیدچه تصویری نقش میكنی؟ دلاك گفتتو خودت خواستی كه نقش شیر رسم كنمپهلوانگفت از كدام اندام شیر آغاز كردی؟ دلاك گفتاز د م شیرپهلوان گفت، نفسم از درد بند آمد د م لازم نیستدلاك دوبارهسوزن را فرو برد پهلوان فریاد زد، كدام اندام را می كشی؟ دلاك گفتاین گوش شیر استپهلوان گفتاین شیر گوشلازم نداردعضو دیگری را نقش بزن باز دلاك سوزن در شانه پهلوان فرو كرد، پهلوان قزوینی فغان برآورد و گفتاینكدام عضو شیر است؟ دلاك گفتشكم شیر استپهلوان گفتاین شیر سیر استعكس شیر همیشه سیر استشكم لازمندارد. دلاك عصبانی شد، و سوزن را بر زمین زد و گفتدر كجای جهان كسی شیر بی سر و د م و شكم دیده؟ خدا هرگزچنین شیری نیافریده است.

شیر بی دم و سر و اشكم كه دید           این چنین شیری خدا خود نافرید


دفتر اول مثنوی

داستانهای مثنوی به نثر - دکتر محمود فتوحی