یکشنبه 8 شهریور 1394

عشق حق - پروین اعتصامی

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،



عـــاقـــلـــی، دیــوانـــه ای را داد پـــنـــدکـز چـه بـر خـود می پـسـندی این گزند
مــیـزنــنــد اوبــاش کــویــت ســنــگــهــامــیــدوانــنــدت ز پـــی فــرســـنــگــهــا
کـــودکـــان، پـــیــراهــنــت را مـــیــدرنــدرهـروان، کــفــش و کــلـاهـت مـیـبــرنـد
یـاوه مـیـگـوئی، چــه مـیـگـوئی سـخــنکـینـه مـیجـوئی، چـو مـی بـنـدی دهـن
گـــر بـــخـــنـــدی، ور بـــگـــریـــی زار زاربـــر تـــو مـــیــخـــنــدنــد اهــل روزگـــار
نــان فــرســتــادیـم بــهـرت وقــت شــبنان نخـوردی، خـاک خـوردی، ای عـجـب
آب دادیـــمـــت، فــــکـــنـــدی جــــام آبآب جــوی و بــرکـه خـوردی، چـون دواب
خــوابـــگــاه، انــدر ســر ره ســاخــتـــیبــــســـتـــر آوردنـــد، دور انـــداخـــتـــی
بـــرگــرفــتـــی زادمــی، چــون دیــو رویآدمــی بــودی و گــشــتــی دیــو خــوی
دوش، طـفـلـان بــر سـرت گـل ریـخـتــنـدتــا تــو سـر بــرداشـتـی، بــگـریـخـتــنـد
نـانـوا خــاکـسـتــر افـشـانـدت بــچــشـمآن جــفـا دیـدی، نـکـردی هـیـچ خـشـم
رنـدی، از آتــش کـف دسـت تــو خـسـتسـوخـتـی، آتــش نـیـفـکـنـدی ز دسـت
چون تـو، کس ناخورده می مستـی نکردخـوی بــا بــدبــخـتـی و پــسـتـی نـکـرد
مــســت را، مـســتــی اگــر یـک ره بــودمـســتــی تــو، هـر گــه و بــیـگــه بــود
بــس طــبــیــبـــانــنــد در بـــازار و کــویحـالـت خـود، بــا یـکـی زایـشـان بـگـوی
گــفـــت، مــن دیــوانــگــی کــردم هــزارتــــا بــــدیــــدم جــــلــــوه پــــروردگــــار
دیـده، زیـن ظــلـمـت بــه نـور انـداخــتــمشـمـع گـشـتــم، هـیـمـه دور انـداخـتـم
تـــو مــرا دیــوانــه خـــوانــی، ای فــلــانلــیــک مــن عــاقــلــتـــرم از عــاقــلــان
گـر کـه هـر عـاقـل، چـو مـن دیـوانـه بـوددر جــهـان، بــس عــاقـل و فـرزانـه بــود
عــارفــان، کــایــن مــدعــا را یــافــتـــنــدگـم شــدنـد از خــود، خــدا را یـافــتــنـد
مـن هـمـی بــیـنـم جــلــال انـدر جــلــالتـو چـه مـی بـینـی، بـجـز وهـم و خـیال
مـن همـی بـینـم بـهشـت انـدر بـهشـتتو چه می بـینی، بـغیر از خاک و خشت
چون سرشتم از گل است، از نور نیستگـر گـلـم ریـزنـد بــر ســر، دور نـیـســت
گــنـجــهـا بــردم کــه نــایـد در حــســابذره هـا دیدم کـه گـشـتـه اسـت آفـتـاب
عشق حـق، در من شرار افروختـه استمن چه میدانم که دستم سوخته است
چـون مـرا هجـرش بـخـاکـسـتـر نـشـانـدگو بـیفـشـان، هر که خـاکسـتـر فشـاند
تــو، هـمـی اخــلـاص را خـوانـی جــنـونچـون تــوانـی چـاره کـرد ایـن درد، چـون
از طـبــیـبــم گـر چــه مـی دادی نـشــانمـن نـمـی بــیـنـم طـبــیـبــی در جـهـان
من چـه دانم، کان طـبـیب اندر کجـاسـتمیشـناسـم یک طبـیب، آنهم خـداسـت

منبع:http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات