تبلیغات
مولا110 - مطالب خاکشیر اصفهانی
یکشنبه 6 اردیبهشت 1394

خاکشیر اصفهانی

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :زندگینامه ها ،خاکشیر اصفهانی ،


خاکشیر اصفهانی 


خاکشیر اصفهانی از شاعران اهل ایران در عهد قاجار و پهلوی است.


خاکشیر اصفهانی یا سید جعفر موسوی،(زاده ۱۳۰۰ ق برابر با ۱۲۵۸ خورشیدی اصفهان - درگذشته ۱۳۳۵ خورشیدی اصفهان) فرزند سیداسماعیل، شاعر هزل سراسرای معاصر است. وی در ابتدای کار شاعری، صراحی تخلص می‌نمود. دیوان وی شامل حدود ۱۵۰۰ بیت غزل ورباعیو دیگر قالبهای  شعر است.

وی در جلفا به کلاهدوزی و جولاهی مشغول بود. وی با شعرای عهد خود دوستی داشت. خاکشیر بسیار خوش اخلاق و محجوب بود و بر خلاف محتوای اشعارش که هزل بود خودش انسانی بسیار باحیا بود. باوجود روحیه شوخ‌طبع و اینکه هزل دستمایه آثار وی بوده‌است، او هیچگاه شعری در هجو کسی نسرود. دیوان او در سال ۱۳۳۵ جمع‌آوری و چاپ شد.

خاکشیر بیش از هر چیز در تضمین اشعار بزرگانی چون حافظ، سعدی، فردوسی، باباطاهر و دیگران و گنجاندن ضرب المثل ها در اشعارش توانا بود. اغلب اشعار وی هزل و شوخی است. وی از خواندن اشعار خود چه اشعار هزل و چه اشعار جد اجتناب داشت.صغیراصفهانی و فصیح از دوستان وی بودند.

خاکشیر به مانند انوری ابیوردی و شفایی اصفهانی در انتهای زندگی از هزل سرایی توبه می‌کند. چنانکه می‌گوید:

وی همچنین می‌گوید:

اینها چه فضیلت است من می‌گویم؟کاندر پس و پیش مرد و زن می‌گویم
نه دنیوی است و اخروی خاصیتشزشت است چنین سخن که من می‌گویم
یک چند ازین خلق جدا خواهم بودبی گفت و شنید و بی‌صدا خواهم بود
بگذشت تمام عمر با خلق خدایاین آخر عمر با خدا خواهم بود

روزی در یک انجمن شعری یکی از غزلیات سعدی که می‌گوید:


"نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی/ که به دوستان یک دل سر و دست برفشانی" 

طرح شد و مرحوم خاکشیر در استقبال آن شعری سرود که دو بیتش این است:

سحر آمدم به کویت که ببینمت نهانیارنی نگفته گفتی دو هزار لن ترانی
همه بر در تو آیند و روند بهر حاجت
بخودت قسم روا نیست مرا ز در برانی

خاکشیر در ۲۶ ذی قعده ۱۳۷۵ ق برابر با ۱۴ تیر ۱۳۳۵ش درگذشت و جسدش را در تکیه گلزار تخت فولاد  اصفهان دفن کردند.