تبلیغات
مولا110 - مطالب یغمای جندقی
شنبه 5 اردیبهشت 1394

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است (یغمای جندقی)

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :یغمای جندقی ،

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد است     
                     ناصح از باده سخن کن که نصیحت باد است
خیز و از شعله می آتش نمرود افروز
                       خاصه اکنون که گلستان ٬ ارم شداد است
سیل کهسار خم از میکده در شهر افتاد
                              وای بر خانه پرهیز که بی بنیاد است
با زلال خضرم از می روشن چه نیاز
                        چشمه آب سیاهی که دراین بغداد است
به جز از تاک که شد محترم از حرمت می
                         زادگان را همه فخر از شرف اجداد است
گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من
                             آن چه البته به جایی نرسد فریاد است

گفته ای نیست گرفتار مرا آزادی                                                        

                             نه که هر کس که گرفتار تو شد آزاد است
چشم زاهد به شناسایی سر رخ و زلف
                             دیدن روز و شب اعمی مادرزاد است
گفتمش خسرو شیرین که ای دل بنمود
                       کان که در عهد من این کوه کند فرهاد است
هرکه یغما شنود ناله گرمم گوید
               آهن سرد چه کوبی دلش از فولاد است


سرآغاز هر نام(مثنوی صکوک الدلیل)

سرآغاز هر نامه نام خداست

كه بی نام او نامه یكسر خطاست

دبیری كه بی دست و لوح و قلم

بسی مختلف نقش ها زد رقم

یكی را همه عیش در گل سرشت

یكی را همه رنج بر سرنوشت

یكی را به بر خلعت عز و ناز

یكی را به گردن پلاس نیاز

یكی را برازنده صدر كرد

یكی را چو ما خوار و  بی قدر كرد

بهر نقش كز كلك دلجو نهاد

چو یغما نكو بین كه نیكو نهاد

بسی هوشمندان خرد پیشه ها

در این نكته كردند اندیشه ها

بهر عرصه رخش طلب تاختند

بهر تخته نرد خرد باختند

سرانجام زین عقده پیچ پیچ

بجز عجز و نقصان ندیدند هیچ

ادب آنكه ما نیز دم در كشیم

به نعت پیمبر قلم بر كشیم

در مدح حضرت پیغمبر (ص)

درودی معطر چو زلفین یار

سلامی مفرح چو باد بهار

ز صبح ازل تا به عصر شمار

ز ما باد بر خاك احمد نثار

ز بحر شرف گوهر پاك او

مطاف فلك توده خاك او

بدو نازش آفرینش مدام

بدو دفتر آفرینش تمام

امینی كه گنجور كنز قدم

همه نقد اسرار از بیش و كم

به گنجینه دار ضمیرش سپرد

وكیل مهمات خویشش شمرد

تعالی الله این شوكت و پایه چیست؟

جز آن ذات والا بدین پایه كیست؟

در نعت و مدح حضرت امیر(ع)

و زآن پس لآلی ثنای شگرف

كه از جان تراود نه از بحر ژرف

نثار ره دست پروردگار

حصار نبی صاحب ذوالفقار

علی ناخدای محیط ییقین

علی لنگر آسمان و زمین

علی بهترین نقش كلك امل

علی پرتو آفتاب ازل

علی آنكه می روبد از آستین

غبار درش طره حور عین

زمین ساكن از حلم والای او

فلك سایر از جنبش رای او

به بزم اندرش مهر كمتر خدم

به رزم اندرش ماه طوق علم

زمین چارطاقی ز ایوان اوست

فلك گردبادی ز جولان اوست

پناه امم رهنمای سبل

پس از پاك یزدان خداوندكل

خطا گر ز یزدان جدا دانمش

خطای دگر گر خدا خوانمش

مصور چو تمثال او زد رقم

بدان خوش رقم راند جف القلم

در نعت ائمه اطهار(ع)

وزآن بعد بر آل اطهار او

كه پاكیزه خلقند و پاكیزه خو

همه چون علی پیشوای یقین

همه چون علی وارث ملك و دین

همه چون علی فارغ از آب وخاك

همه چون علی نور یزدان پاك

همه چون علی پیشوای امم

همه چون علی مست جام قدم

همه آنچه بینی ز زیبا و زشت

چه رومی نهاد و چه زنگی سرشت

چو كردند از قرب یزدان پاك

توجه بدین عرصه آب و خاك

امید آنكه در عرصه گاه نشور

پس از حشر و نشر اناث و ذكور

به خدام آن زمره راهم دهند

به درگاه ایشان پناهم دهند

چو در جمع آن خیل والا رسم

طفیلی به جنات اعلی رسم