تبلیغات
مولا110 - مطالب علامه حاج شیخ محمد باقر ساعدی خراسانی



آن  ها  که  بند گی   خدا  بی   ریا  کنند

دل را تهی ز هر چه به غیر از خدا کنند

از غیر دوست هر چه بود  دل  کند تهی

جا ن را  فدای  د رگه  مولی  الورا کنند

در دل به غیر یاد رخش نیست  صحبتی

این  گفتگو هماره  ز خود  بر ملا  کنند

در هر کحا که دست دهد صحبتی ز وی

آن جا مقام  خویش  زصدق  وصفا کنند

دست  عطا   هما ره  بر آرد   ز  آستین

این  شیوه را ز حضرت  او از وفا کنند

دنیابه پیش دیده ی ایشان کم  ازجویست

این پیراهن کهنه سال ازین رو رهاکنند

دل  بسته اند  از ره  همت  به  در گهی

تا  آبروی  خویش  از آن  در بجا  کنند

راهی  برای  خویش   گزیده  که  تا  ابد

زان  راه  کسب  توشه ی  دار بقا  کنند

امروز بار بندگی  حق کشد  به  د.و ش

تا کسب  راحتی  همه  روز  جزا  کنند

بگزیده  کعبه ای  ز دل  و مهر خویش

آن جا طواف عشق به صبح و مسا کنند

با این  ولا  که  زاد  ره  عا شقان  بود

کی  اعتنا  به  در گه  شاه و  گدا  کنند

د ر راه دوست دین و دل  خود  کند فدا

یعنی  هر آن  چه داشته در دم فدا کنند

از مردو زن هر آن که بود عاشق علی

حقّا که  پاد شاهی  ارض  و  سما کنند

با دوستا ن وی    بنما ید  وفا  ز جا ن

با دشمنا ن  وی  ز دل و جان جفا کنند

آنا ن  که  دوستدار  علی اند  و  آل او

در هر دو کون  ذات خدا را رضا کنند

ز آل علی است زینب کبری که شیعیان

جان ر افدای خاک رهش  بی دغا کنند

دخت علی و اُخت حسین، بنت فاطمه

زهراکه عرش وفرش بر او اقتدا کنند

زینب که هست شمسۀ ایوان مرتضی

شمس و قمر ز نور  رخش  اقتفا کنند

او  بر گزیده ی  حرم  مصطفی  بود

زان روی جن و انس بر او انتما کنند

هر صبح شام جمله  ی افلاکیان تمام

در  پیشگاه  حضرت  او  التجا  کنند

شیعه در این زمان کهره کربلاست سدَ

از  حضرت  تو  آرزوی  کربلا کنند

تا  د ر  حریم  قدس حسینی به یاد تو

گویند ودم به دم همه چون نی نواکنند

غم ها زجور کرده دل شیعیان غمین

چون چاره نیست روبه سوی کبریاکنند

شاید که لطف حق کند امدادو آن زمان

غم ها زدوده ، خویش  فدای شما کنند

ساعد منال از غم  دوران که از کرم

الطاف مرتضی همه دردت  دوا کنند

 


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،



با دیدن   روی تو  مرا   مشغله ای نیست              با   حلّ   کلام   تو   مرا   مسئله ای نیست
جز شور تو  ای دل که  سروجان به فدایت             اندر  دل  ا فسر ده ی  من  ولوله ای نیست
جز  سلسله ی  طرّه ی   طرّار   تو  هرگز              بر  پای  دل  من به  خدا سلسله ای نیست
از    زلز له ی     ارض       نتر  سم   ازیرا              جز  لرزش  گیسوی تو خود زلزله ای نیست
هر جا  نگرم    ولوله  و شیون وشور است             اندر   دل  بیچاره ی   ما    هلهله ای نیست
ازسوسن و سنبل شده بستان همه خرّم              جز  طرّه ی  تو  در  دل ما سنبله ای نیست
ار  هست جدایی  همه  در پهنه ی گیتی              پیش  من و تو  هیچ  زمان فاصله ای نیست
گردیده   روان   قافله ها   از  همه   جانب             جز   قا فله ی  کوی تو خود قافله ای نیست 
در های عطا بسته  شده بر همه ی خلق             جز   درگه   فضل  تو   دگر  فاضله ای نیست
زنهای  حوامل  به جهان بی حد و حصراند              جزمام تو ای جان به جهان حامله ای نیست  
بر  ما  ز تو    واجب   شده  دیدار  جمالت              ما   را   به  جز از و اجب  تو نافله ای نیست
این    شور    که  افتاده ز تو در همه عالم              جز   در   گه  تو  جای دگر غلغله ای نیست
بنیاد  شریعت همه  بر  پایه ی عقل است             در    مذهب  ما  غیر جنون عاقله ای نیست
ما   و  ره   فرزند   علی    ،   زینب  کبری              آن   دخت معظم که چو او کامله ای نیست
آن   نادره ی   دهر که در جرگه ی نسوان              مانند   جنا بش  به   جهان قا بله ای نیست
گر   نیم  پشیز ی   صله ای داد به ساعد              در کون و مکان خوب تر از آن صله ای نیست 
      


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،


کار   جهان و  اهل  جهان استوار  نیست                    بالاتر    آن  که   چرخ  فلک  بر مدار  نیست
طَرفی نبسته آنکه دلش  مایل   هواست                    راهی      نرفته آن  که  گرفتا ر  یار  نیست
بر قول   و   فعل   مردم   بیگانه  دل مبند                    زیرا   به   قول و  فعل خسان  اعتبار نیست
هر  کو   که  کام  دل  ز  پلیدان طلب کند                    حقا   که   بر  مراد خود  او  کا مکار  نیست
دست   طلب   به   دامن   مرد  خدا  بزن                    زیرا  که  بِه  از این  به جهان کار وبار نیست
یاری  گزین که  در  دو جهان  یاورت  شود                    زان جا که به از این به جهان هیچ یارنیست
تقو ا   گز ین   که  جا یگه    مرد    متَّقی                   جز    در    کنار     حضرت   پروردگار  نیست
در آستان عشق هر آن کس که راه  یافت                   بالد  به  خویشتن که  جز این افتخار نیست
راه سلوک  راه حق است و حقیقت است                   زین  راه  هر که رفت ،  غمین  و نزار نیست
نفس  خبیث   را   تو   از این  ره  مهار کن                   آری   به   جز  سلوک  مر  او را مهار نیست
راهی است بی خطر اگرش  بی هوا روی                   دا نی   به  قد ر  ذرّه  در این ره غبار نیست
افتا دگی  طلب  کن   و   بگذر  ز  اشتهار                    زان   جا  که  افتخار   در این اشتهار نیست
در رهگذار عشق خطر های بی حد است                   در    راه  و صل دوست جز این انتظار نیست
راهی   است بس دراز  ولیکن ز لطف حق                   هر   کو   قدم   نهاد    گرفتا ر   خا ر نیست
بی خضر  ره  که رهبر مردان سالک است                   را  هی   مشو   ، که  راه  دگر پایدار نیست
این  نکته  را   ز من شنو  ار  راهی  رهی                   کا  ین   ره   به   غیر   راهبری برقرار نیست
خضر ره  تو  در دو  جهان احمد است و آل                    ما  را   به جز طریقه ی ایشان شعار نیست
زینب   که فخر  آل  علی  هست در جهان                  چو ن حضرتش  زنی  به  همه روزگار نیست
هر کس  ز هر کجا  طلبد    همت  و  مدد                   ما  را   به   غیر   درگه   او    دستیار نیست
جز وصف او هر آن چه بگویم نه یاد اوست                   ما  را   به   غیر   منقبتش    یا دکا ر نیست
مداح   او   خدا   و   علیُ و   محمّد است                   مدح   منش  که  در خور عدّ و شمار نیست
با  یاد   او به هیچ   وهم  نیست اظطراب                    زان   یاد   دیگری    به    برم  اضطرارنیست
 با «ساعدی»  بگو ی   که در راه معرفت                     جز    یاد   وی   رو یه  و   جز او دثار نیست


دثار : روپوش ،  رو انداز


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،