تبلیغات
مولا110 - مطالب محمود شبستری

چون‌ عارف‌ بزرگ‌ خراسان‌: أمیر حسینیّ هَرَویّ در سنۀ 717 هجرت‌، از عارف‌ بزرگ‌ شبستر: شیخ‌ محمود شبستری‌ سؤال‌ می‌كند كه‌:

كدامین‌ فكر، ما را شرط‌ راه‌ است‌ ؟

چرا گه‌ طاعت‌ و گاهی‌ گناه‌ است‌؟


وی‌ در پاسخ‌ وی‌ می‌گوید:

در آلا فكر كردن‌ شرط‌ راهست

ولی‌ در ذات‌ حقّ محض‌ گناه‌ است‌

بود در ذات‌ حقّ اندیشه‌ باطل

محال‌ محض‌ دان‌ تحصیل‌ حاصل‌

چو آیات‌ است‌ روشن‌ گشته‌ از ذات

نگردد ذات‌ او روشن‌ ز آیات‌

همه‌ عالم‌ ز نور اوست‌ پیدا

كجا او گردد از عالم‌ هویدا

نگنجد نور ذات‌ اندر مظاهر

كه‌ سبحات‌ جلالش‌ هست‌ قاهر

رها كن‌ عقل‌ را با عشق‌ می‌باش

‌ كه‌ تاب‌ خور ندارد چشم‌ خفّاش‌

درآن‌ موضع‌ كه‌ نور حقّ دلیل‌ است

‌ چه‌ جای‌ گفتگوی‌ جبرئیل‌ است‌

فرشته‌ گرچه‌ دارد قرب‌ درگاه

‌ نگنجد در مقام‌ لی‌ مَعَ اللَه‌

چو نور او ملك‌ را پر بسوزد

خرد را جمله‌ پا و سر بسوزد

بود نور خرد در ذات‌ انور

بسان‌ چشم‌ سر در چشمۀ خور

چو مُبصَر با بصر نزدیك‌ گردد

بصر از درك‌ او تاریك‌ گردد

سیاهی‌ گر ببینی‌ نور ذات‌ است

‌ به‌ تاریكی‌ درون‌ آب‌ حیات‌ است‌

سیه‌ جز قابض‌ نور بصر نیست‌

نظر بگذار كاین‌ جای‌ نظر نیست‌

چه‌ نسبت‌ خاك‌ را با عالم‌ پاك

‌ كه‌ ادراك‌ است‌ عجز از درك‌ ادراك‌

سیه‌ روئی‌ ز ممكن‌ در دو عالم‌

جدا هرگز نشد و اللهُ أعلم‌

سوادُ الوجه‌ فی‌ الدّارَین‌ درویش‌

سواد اعظم‌ آمد بی‌كم‌ و بیش‌


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

دوشنبه 29 تیر 1394

قاعده در تفکر در انفس(گلشن راز- محمود شبستری)

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :محمود شبستری ،

به اصــل خــویـش یـک ره نـیـک بــنـگـر کــه مــادر را پــدر شــد بــاز و مــادر
جـهان را سر بـه سر در خویش می بـین هر آنچ آمـد بـه آخـر پـیش مـی بـین
در آخـــر گـــشـــت پـــیــدا نـــفـــس آدم طــفـیـل ذات او شــد هـر دو عــالـم
نـــه آخــــر عــــلـــت غـــایـــی در آخــــر همـی گـردد بـه ذات خـویش ظـاهـر
ظــلــومــی و جـــهــولــی ضـــد نــورنــد ولــیـکــن مــظــهـر عــیـن ظــهـورنـد
چـــو پـــشـــت آیــنــه بـــاشـــد مــکــدر نـمـایـد روی شــخــص از روی دیـگـر
شـــعـــاع آفـــتــــاب از چـــارم افـــلـــاک نگـردد مـنـعـکـس جـز بـر سـر خـاک
تــو بــودی عــکــس مــعــبــود مــلــایـک از آن گـشـتـی تـو مـسـجـود ملـایک
بـــود از هــر تــنــی پــیــش تــو جــانــی وز او در بــسـتـه بــا تـو ریـسـمـانـی
از آن گــشــتـــنــد امــرت را مــســـخـــر که جـان هر یکی در تـوسـت مضـمر
تـــو مــغــز عـــالــمــی زان در مــیــانــی بــدان خـود را کـه تـو جـان جـهـانـی
تــو را ربــع شـمـالـی گـشـت مـســکـن کـه دل در جـانب چـپ بـاشـد از تـن
جـهـان عـقـل و جـان سـرمـایـه تــوسـت زمـیـن و آسـمـان پــیـرایـه تــوســت
بـبـین آن نیستی کو عین هستی است بـلندی را نگر کو ذات پـسـتـی است
طــبـــیــعــی قــوت تــو ده هــزار اســت ارادی بـرتـر از حـصـر و شـمار اسـت
وز آن هــر یــک شـــده مــوقـــوف آلـــات ز اعـــضـــا و جــــوارح وز ربــــاطـــات
پــزشــکــان انـدر آن گـشــتــنـد حــیـران فــرو مـانـدنـد در تــشــریـح انـســان
نـبــرده هـیـچــکـس ره ســوی ایـن کــار بـه عـجـز خـویش هر یک کرده اقـرار
ز حق با هر یکی حظی و قسمی است معاد و مبدا هر یک به اسمی است
از آن اســــمـــنـــد مـــوجــــودات قــــائم بــدان اســمـنـد در تــســبــیـح دائم
بــه مـبــدا هـر یـکـی زان مـصـدری شـد بـه وقت بـازگشـتـن چـون دری شـد
از آن در کـــامـــد اول هـــم بــــدر شــــد اگـرچـه در مـعـاش از در بــه در شـد
از آن دانـســتــه ای تــو جــمـلـه اســمـا که هسـتـی صـورت عـکـس مسـما
ظـــــهــــور قــــدرت و عـــــلــــم و ارادت بـه تـوست ای بـنده صاحب سعادت
ســمـیـعــی و بــصــیـری، حــی و گــویـا بــقـا داری نـه از خـود لـیـک از آنـجـا
زهـــی اول کــــه عــــیـــن آخــــر آمــــد زهـی بــاطـن کـه عـیـن ظـاهـر آمـد
تــو از خــود روز و شــب انــدر گــمــانـی همـان بـهتـر کـه خـود را مـی ندانی
چـــو انــجـــام تـــفــکــر شـــد تـــحـــیــر در ایـنـجـا خـتـم شـد بــحـث تــفـکـر



منبع : http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،


تـو گـویی هـسـت ایـن افـلـاک دوار به گردش روز و شب چون چرخ فخار
وز او هــر لــحــظــه ای دانــای داور ز آب وگــل کــنــد یــک ظــرف دیـگــر
هر آنچـه در مکـان و در زمان اسـت ز یک اسـتـاد و از یک کارخـانه اسـت
کـواکــب گـر هـمـه اهـل کــمـالـنـد چـرا هـر لـحـظـه در نـقـص و وبـالـنـد
همه درجای و سیر و لون و اشکال چـرا گـشـتــنـد آخـر مـخـتــلـف حـال
چـرا گه در حـضـیض و گه در اوجـند گــهـی تــنـهـا فــتــاده گــاه زوجــنـد
دل چـرخ از چـه شـد آخـر پــر آتـش ز شـوق کـیسـت او انـدر کـشـاکـش
هـمـه انـجــم بــر او گــردان پــیـاده گـهـی بــالـا و گـه شــیـب اوفــتــاده
عـنـاصـر بــاد و آب و آتــش و خــاک گـرفــتــه جــای خــود در زیـر افـلـاک
مـلـازم هـر یکـی در مـنـزل خـویش بــنـنـهـد پـای یـک ذره پـس و پـیـش
چـــهــار اضــداد در طــبـــع مــراکــز بـه هم جمع آمده، کس دیده هرگز؟
مـخـالـف هر یکـی در ذات و صـورت شــده یـک چــیـز از حــکـم ضــرورت
موالید سـه گـانه گـشـتـه ز ایشـان جــمـاد آنـگـه نـبــات آنـگــاه حــیـوان
هــیــولـــی را نــهــاده در مــیــانــه ز صـورت گـشـتـه صـافـی صـوفـیانـه
هـــمـــه از امـــر وحـــکـــم داد داور بـه جـان اسـتـاده و گشـتـه مسـخـر
جــمـاد از قـهـر بــر خــاک اوفـتــاده نـبــات از مــهـر بــر پــای ایـســتــاده
نــزوع جــانـور از صــدق و اخــلــاص پـی ابـقای جـنس و نوع و اشـخـاص
هــمــه بــر حــکــم داور داده اقــرار    مر او را روز و شـب گشـتـه طـلبـکـار


منبع:http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

دوشنبه 29 تیر 1394

قاعده تفکر در آفاق (گلشن راز- محمود شبستری)

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :محمود شبستری ،



مـشــو مـحــبــوس ارکـان و طــبــایـع بـــرون آی و نــظـــر کــن در صـــنــایــع
تــفـکـر کـن تــو در خــلـق ســمـاوات کــه تــا مـمـدوح حــق گــردی در آیـات
بـبـین یک ره که تـا خـود عرش اعظم چــگـونـه شــد مـحــیـط هـر دو عــالـم
چــرا کـردنـد نـامـش عــرش رحــمـان چـه نـسـبـت دارد او بــا قـلـب انـسـان
چـرا در جـنـبـشـنـد این هـر دو مـادام کــه یـک لـحــظــه نـمـی گــیـرنـد آرام
مـگـر دل مـرکـز عـرش بـسـیط اسـت که آن چون نقطه وین دور محیط است
بــرآیـد در شــبــانـروزی کـم و بــیـش ســراپــای تــو عـرش ای مـرد درویـش
از او در جـــنــبـــش اجـــســام مــدور چــرا گــشــتــنـد یـک ره نـیـک بــنـگــر
ز مشـرق تـا بـه مغـرب همچـو دولاب هـمـی گـردنـد دائم بـی خـور و خـواب
بـه هر روز و شـبـی این چـرخ اعـظـم کـــنــد دور تـــمــامــی گـــرد عـــالـــم
وز او افـلـاک دیـگـر هـم بــدیـن سـان بـه چـرخ انـدر هـمـی بــاشـنـد گـردان
ولـی بــرعــکــس دور چــرخ اطــلـس هـمـی گـردنـد ایـن هـشــت مـقــوس
مـعـدل کـرسـی ذات الـبــروج اســت کـه آن را نـه تــفـاوت نـه فـروج اســت
حـمـل بــا ثـور و بــا جـوزا و خـرچـنـگ بـر او بـر همـچـو شـیر و خـوشـه آونگ
دگـر میزان عـقـرب پـس کـمان اسـت ز جدی و دلو و حوت آنجـا نشان است
ثـوابـت یک هـزار و بـیـسـت و چـارنـد کـه بــر کـرسـی مـقـام خـویـش دارنـد
بـه هفتـم چـرخ کیوان پـاسبـان است شـشـم بـرجـیس را جـا و مکان اسـت
بــود پــنـجــم فــلــک مـریـخ را جــای بــــه چــــارم آفـــتــــاب عــــالـــم آرای
ســـیــم زهــره دوم جـــای عــطـــارد قــمــر بـــر چــرخ دنــیــا گــشــت وارد
زحـل را جـدی و دلـو و مـشـتـری بــاز بــه قـوس و حـوت کـرد انـجــام و آغـاز
حـمـل بــا عـقـرب آمـد جــای بــهـرام اســد خــورشــیــد را شــد جــای آرام
چـو زهره ثـور و میزان ساخـت گوشه عــطــارد رفــت در جـــوزا و خـــوشـــه
قـمر خـرچـنگ را همـجـنس خـود دید ذنب چـون راس شـد یک عـقده بـگزید
قـمـر را بـیسـت و هشـت آمـد منازل شــود بـــا آفــتـــاب آنــگــه مــقــابـــل
پس از وی همچو عرجون قدیم است ز تــقـدیـر عــزیـزی کـو عــلـیـم اســت
اگــر در فـــکــر گــردی مــرد کـــامــل هـر آیـیـنـه کـه گـویی نـیـسـت بـاطـل
کـلام حـق همی ناطـق بـدین اسـت که بـاطـل دیدن از ضـعـف یقـین اسـت
وجــود پــشـه دارد حـکـمـت ای خـام نــبـــاشــد در وجــود تـــیــر و بـــهــرام
ولـی چـون بـنـگـری در اصـل ایـن کـار فــلــک را بــیـنـی انـدر حــکــم جــبــار
منجـم چـون ز ایمان بـی نصیب است اثـر گـویـد کـه از شـکـل غـریـب اسـت
نـمـی بـیـنـد مـگـر کـین چـرخ اخـضـر بـه حـکـم و امر حـق گـشـتـه مسـخـر



منبع : http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،




بـه نـزد آنکـه جـانش در تـجـلـی اسـت


همه عـالم کتـاب حـق تـعالی اسـت
عرض اعراب و جوهر چون حروف استمـراتــب هـمـچــو آیـات وقـوف اسـت
از او هر عالمی چـون سـوره ای خـاصیکـی زان فـاتـحـه و آن دیگـر اخـلاص
نـخــســتــیـن آیـتــش عــقـل کـل آمـدکـه در وی هـمـچـو بـاء بـسـمـل آمـد
دوم نـــفــــس کــــل آمـــد آیـــت نـــورکـه چـون مـصـبـاح شـد از غـایت نـور
ســیـم آیـت در او شـد عـرش رحــمـانچـهارم «آیت الکـرسـی » همی دان
پـس از وی جـرمـهای آسـمـانی اسـتکه در وی سوره سبع المثانی است
نــظـــر کــن بـــاز در جـــرم عـــنــاصـــرکـه هـر یـک آیـتـی هـسـتـنـد بــاهـر
پـس از عـنـصـر بــود جـرم سـه مـولـودکــه نـتــوان کــرد ایـن آیـات مـحــدود
بــه آخــر گـشـت نـازل نـفـس انـســان
کـه بــر نـاس آمـد آخــر خــتــم قـرآن


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

تعداد کل صفحات: 2 1 2