یکشنبه 8 شهریور 1394

جامه عرفان - پروین اعتصامی

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،



بـــه درویــشــی، بـــزرگــی جــامــه ای دادکه این خـلقـان بـنه، کـز دوشـت افـتـاد
چــرا بــر خــویــش پــیــچــی ژنــده و دلــقچو می بخشند کفش و جامه ات خلق
چــو خــود عـوری، چــرا بــخــشــی قـبــا راچــــو رنـــجــــوری، چــــرا ریـــزی دوا را
کـــســــی را قــــدرت بــــذل و کـــرم بــــودکـــه دیــنـــاریـــش در جـــای درم بـــود
بــگـفـت ای دوسـت، از صـاحـبــدلـان بــاشبــجـان پــرداز و بــا تـن سـرگـران بــاش
تـــن خـــاکـــی بــــه پـــیـــراهـــن نـــیـــرزدوگـــر ارزد، بـــچـــشـــم مـــن نـــیـــرزد
ره تــــن را بــــزن، تــــا جــــان بــــمــــانـــدبــبــنــد ایـن دیـو، تــا ایـمــان بــمــانــد
قــــبـــــائی را کــــه ســـــر مــــغــــرور داردتـــن آن بـــهــتـــر کــه از خــود دور دارد
از آن فـــــارغ ز رنـــــج انـــــقـــــیـــــادیـــــمکـه مـا را هـر چـه بـود، از دسـت دادیم
از آن مــعــنــی نــشــســتــم بـــر ســر راهکـه تــا از ره شــنـاســان بــاشــم آگـاه
مــــــرا اخــــــلــــــاص اهـــــل راز دادنــــــدچــو جـــانــم جــامــه مــمــتـــاز دادنــد
گــرفــتــیـم آنــچــه داد اهــریـمــن پــســتبـدین دسـت و در افـکـنـدیم از آندسـت
شــنــیــدیــم اعــتـــذار نــفــس مــدهــوشازین گـوش و بـرون کـردیـم از آن گـوش
در تــــاریـــک حــــرص و آز بــــســــتــــیـــمگـشـودنـد ار چـه صـد ره، بـاز بـسـتـیم
هــمـــه پـــســـتـــی ز دیــو نـــفـــس زایــدهــمــه تـــاریــکــی از مــلــک تــن آیــد
چـــو جـــان پـــاک در حـــد کــمــال اســـتکـمـال از تـن طـلـب کـردن وبــال اسـت
چـــــو مــــن پـــــروانــــه ام نــــور خـــــدا راکـجـا بــا خـود کـشـم کـفـش و قـبــا را
کــســـانــی کـــایــن فـــروغ پـــاک دیــدنــدازیـن تــاریــک جــا دامــن کــشــیــدنــد
گـــرانـــبــــاری ز بــــار حــــرص و آز اســـتوجــود بــی تــکــلـف بــی نـیـاز اســت
مـــکـــن فـــرمـــانـــبـــری اهــریــمـــنــی رامـــنــه در راه بـــرقـــی خـــرمـــنــی را
چـــه ســـود از جـــامـــه آلـــوده ای چـــنــدخـــیــال بـــوده و نـــابـــوده ای چـــنـــد
کــلــاه و جـــامــه چـــون بـــســـیــار گــرددکــلــه عــجـــب و قــبـــا پـــنــدار گــردد
چـو تـن رسـواسـت، عیبـش را چـه پـوشـمچـو بـی پـرواست، در کارش چه کوشم
شکستیمش که جان مغزست و تن پوستکسـی کاین رمز داند، اوسـتـاد اوسـت
اگـــر هـــر روز، تــــن خــــواهـــد قـــبــــائینــمــانــد چـــهــره جـــان را صـــفـــائی
اگــر هــر لــحــظــه ســر جــویـد کــلــاهـیزنـد طــبــع زبــون هـر لــحــظــه راهـی

منبع:http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

یکشنبه 8 شهریور 1394

بی آرزو - پروین اعتصامی

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،




بـغـاری تـیـره، درویشـی دمـی خـفـتدران خـفـتـن، بـاو گنجـی چـنین گـفـت
که من گنجم، چو خاکم پست مشمارمـــرا زیـــن خـــاکـــدان تـــیـــره بــــردار
بــس اسـت ایـن انـزوا و خــاکـســاریکــشـــیــدن رنــج و کــردن بـــردبـــاری
شکسـتـن خـاطری در سـینه ای تـنگنـهـادن گــوهـر و بــرداشــتــن ســنــگ
فــشــردن در تــنـی، پــاکـیـزه جــانـیهـمــائی را فــکــنــدن اســتــخــوانــی
بــنــام زنــدگــی هـر لــحــظــه مــردنبــجــای آب و نــان، خــونــابــه خــوردن
بــخـشـت آسـودن و بـر خـاک خـفـتـنشــدن خــاکـســتــر و آتــش نـهـفـتــن
تــرا زیـن پــس نـخـواهـد بــود رنـجــیکــه دادت آســمـان، بــیـرنـج گــنـجــی
بــبــر زیـن گــوهـر و زر، دامـنـی چــنـدبــخــر پــاتــابــه و پــیــراهــنــی چــنــد
بـــرای خـــود مــهــیــا کـــن ســـرائیچــراغـی، مـوزه ای، فـرشـی، قـبــائی
بـگفت ای دوست، ما را حـاصل از گنجنـخــواهـد بــود غـیـر از مـحــنـت و رنـج
چـو میبـاید فکند این پـشـتـه از پـشتزر و گـوهر چـه یکـدامن چـه یکـمـشـت
تــرا بــهــتــر کــه جــویــد نــام جــوئیکـــه مـــا را نـــیـــســــت در دل آرزوئی
مــــرا افـــــتـــــادگـــــی آزادگــــی دادنـیـفــتــاد آنــکــه مــانـنــد مــن افــتــاد
چــو مــا بــســتــیــم دیـو آز را دســتچـه غم گر دیو گردون دسـت ما بـست
چــو شــد هـر گـنـج را مـاری نـگـهـدارنـه این گـنـجـینـه مـیخـواهم، نه آن مـار
نــهــان در خـــانــه دل، رهــزنـــانــنـــدکــه دائم در کــمـیـن عــقــل و جــانـنـد
چــو زر گــردیـد انــدر خــانــه بــســیـارگــــهـــی دزد از در آیـــد، گـــه ز دیـــوار
سـبـکـبـاران سـبـک رفـتـند ازین کـوینــکــردنــد ایــن گــل پـــر خــار را بـــوی
ز تـن زان کـاسـتــم کـاز جـان نـکـاهـمچو هیچم نیست، هیچ از کس نخواهم
فـســون دیـو، بــی تــاثــیـر خــوشـتــرعــدوی نـفـس، در زنـجــیـر خــوشــتــر
هــراس راه و بــیـم رهـزنــم نــیـســتکـه دینـاری بـدسـت و دامـنـم نـیـسـت

منبع:http://www.wikidorj.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

چهارشنبه 14 مرداد 1394

محتسب ومست

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،




محتسب  مستی   به  ره  دید  و گر یبا نش   گرفت

مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

گفت  مستی  ز آن  سبب  افتان و خیزان می روی

گفت   جرم   راه  رفتن  نیس ،  ره  هموار  نیست

گفت   می  با ید  تو  را   تا  خانه ی  قاضی  برم

گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

گفت نزدیک است والی را سرای آن جا شویم

گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست

گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب

گفت مسجد خوابگه مردم بد کار نیست

گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان

گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم

گفت پوسیده است جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت آگه نیستی کز سر افتادت کلاه

گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

گفت می بسیار خوردی زان چنین بی خود شدی

گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

گفت باید حد زند هشیار مردم مست را

گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

چهارشنبه 14 مرداد 1394

پروین اعتصامی و سنگ مزارش

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،





اینکه خاک سیهش بالین است

اختر چرخ ادب پروین است

گر چه جز تلخی از ایام ندید

هر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروز

سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند

دل بی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست

سنگ بر سینه بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیرد

هر که را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و زهر جا برسی

آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد

چو بدین نقطه رسد مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند

چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردن

دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آن کس که در این محنت‌گاه

خاطری را سبب تسکین است


درود بر روح پاک پروین گرامی وبزرگ - روحش شاد



برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

پنجشنبه 11 تیر 1394

پیرمردی مفلس و برگشته بخت(پروین اعتصامی)

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :پروین اعتصامی ،


پیرمردی مفلس و برگشته بخت

روزگاری داشت نا هموار و سخت

 هم پسر، هم دخترش بیمار بود

 هم بلای فقرو هم تیمار بود

این دوا می خواستی آن یک پزشک

این غذایش آه بودی آن سرشک

این عسل می خواست آن یک شوربا

این لحافش پاره بود آن یک قبا

روزها می رفت بر بازارو کوی

نان طلب می کردو می بردآبروی

دست بر هر خودپرستی می گشود

تا پشیزی بر پشیزی می فزود

هر امیری را روان می شد ز پی

تا مگر پیراهنی بخشد بوی

شب بسوی خانه می آمد زبون

قالب از نیرو تهی دل پرز خون

روز سایل بود و شب بیمار دار

روز از مردم شب از خود شرمسار

صبحگاهی رفت و از اهل کرم

کس ندادش نه پشیزو نه درم

از دری می رفت حیران بر دری

رهنورد اما نه پایی نه سری

ناشمرده برزن و کویی نماند

دیگرش پای تکاپویی نماند  

درهمی در دست و در دامن نداشت

 ساز و برگ خانه برگشتن نداشت

رفت سوی اسیا هنگام شام

گندمش بخشید دهقان یک دو جام

زد گره در دامن آن گندم فقیر

شد روان و گفت کای حی قدیر

گر تو پیش آری به فضل خویش دست

برگشایی هر گره کایام بست

چون کنم یا رب در این فصل شتا 

 من علیل و کودکانم ناشتا

می خرید این گندم ار یکجای کس

هم عسل زان می خریدم هم عدس

آن عدس در شور با می ریختم 

 وان عسل با آب می آمیختم

درد اگر باشد یکی دارو یکی است 

جان فدای آنکه درد او یکیست

بس گره بگشوده ای از هر قبیل

این گره را نیز بگشای ای جلیل

این دعا می کرد و می پیمود راه

ناگه افتادش به پیش پا نگاه

دید گفتارش فساد انگیخته

وان گره بگشوده گندم ریخته

بانگ برزد کای خدای دادگر

چون تو دانایی نمی داند مگر

 سال ها نرد خدایی باختی

این گره را زان گره نشناختی

 این چه کار است ای خدای شهرو ده

 فرق ها بود این گره را زان گره

چون نمی بیند چو تو بیننده ای؟

کاین گره را بگشاید بنده ای

 تا که بر دست تو دادم کار را 

 ناشتا بگذاشتی بیمار را

هرچه در غربال دیدی بیختی 

 هم عسل ،هم شوربا را ریختی

 من ترا کی گفتم ای یار عزیز 

 کاین گره را بگشای و گندم را بریز

ابلهی کردم که گفتم ای خدای 

 گر توانی این گره را بگشای

آن گره را چون نیارستی گشود

این گره بگشودنت دیگر چه بود

من خداوندی ندیدم زین نمط

یک گره بگشودی آن هم غلط  

لغرض برگشت مسکین دردناک

تا مگر بر چیند آن گندم ز خاک

 چون برای جستجو خم کرد سر

دید افتاده یکی همیان زر

 سجده کرد و گفت ای رب ودود

من چه دانستم ترا حکمت چه بود

هر بلایی کز تو آید رحمتی است

 هر که را فقری دهی آن دولتی است

تو بسی زاندیشه برتر بوده ای

هر چه فرمان است خود فرموده ای

 زان به تاریکی گذاری بنده را

تا ببیند آن رخ تابنده را

تیشه زان بر هر رگ و بندم زنند 

 تا که با لطف تو پیوندم زنند

گر کسی را از تو دردی شد نصیب 

 هم سر انجامش تو گردیدی طبیب

 هر که مسکین و پریشان تو بود 

 خود نمی دانست و مهمان تو بود

 رزق زان معنی ندادندم خسان 

 تا ترا دانم پناه بی کسان

 ناتوانی زان دهی بر تندرست 

 تا بداند کانچه دارد زان توست

 زان به درها بردی این درویش را

 تا که بشناسد خدای خویش را

 اندر این پستی قضایم زان فکند

تا ترا جویم، ترا خوانم بلند

من به مردم داشتم روی نیاز

 گرچه روز و شب در حق بود باز

 من بسی دیدم خداوندان مال

تو کریمی ای خدای ذوالجلال

بر در دونان چو افتادم ز پای

 هم تو دستم را گرفتی ای خدای

 گندمم را ریختی تا زر دهی

رشته ام بردی که تا گوهر دهی

در تو پروین نیست فکرو عقل و هوش

ورنه دیگ حق نمی افتد ز جوش 

 



تعداد کل صفحات: 6 1 2 3 4 5 6
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات