تبلیغات
مولا110 - مطالب صفی علیشاه اصفهانی

بود  طفلی  شیرخوار اندر  حرم         کافرینش   را  پدر   بد   در  کرم

خورده  ازپستان  فضل  آن  پسر       شیر  رحمت   طفل   جان  بوالبشر

ممکنات   از  عالم   و  آدم  همه        از  دم  جان  پرورش   یکدم  همه

گرچه خوانند اهل عالم اصغرش       من   نـدانـم    جـز   ولـی  اکبـرش

بر  امید   جا نفشانی   آن  زمان        خویش  را   افکند   از  مهد   امان

دست از قنداق جان بیرون کشید        بندهای    بسته   را   بر هم   درید

بانک  بر زد  کای غریب  بینوا        نیستی   بیکس   هنوز ،  اینجا   بیا

مانده  باقی بین، ز اصحاب کرم        شیرخوار  خسته   جانی  در  حرم

هان   بیا  ای  ساقی  بزم  الست        شیرخوار ازکودکی شد می پرست

شیرخوار عشق   از   امداد   پیر      شد  ز بوی  باده  مست  و شیر گیر

صید  معنی  شد  شکار  پنجه ام      هین  بیا  کز زخم  هجران  رنجه ام

عزم کوی دوست چون داری بیا      ارمغـانی   بر    به    درگـاه   خــدا

قابل  شه  ارمغان  کوچک است      کو به قیمت بیش دروزن اندک است

شاهباز  وحدتم  من  در  نشست      عیب   نبود  شاهم   ار  گیرد  بدست

گر که  نتوانم  به  میدان  تاختن       سوی   میدان  ،  جان   توانم  باختن

گر  ندارم   گردن   شمشیر  جو      تیر عشقت   را   سپر   سازم    گلو



برچسب ها: بود ، طفلی ، شیرخوار ، اندر ، حرم - صفی علیشاه ، زبدۀ الاسرار ،

دوشنبه 5 بهمن 1394

خیال ،سرزده، آورد، در ،کنار، منش - صفی علیشاه

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :صفی علیشاه اصفهانی ،


خیال سرزده آورد در کنار منش 
ولی نیافت پی بوسه راه بر دهنش 
صبا چو در چمن آورد بوی پیرهنش 
درید غنچه گریبان ز حسرت بدنش 
لطافت تن او ناورم بیاد مباد
که از تصور عقل آفتی رسد به تنش 
ز آب و رنگ عذارش نسیم صبح مگر
به لاله گفت که خاطر شکفت در چمنش 
مرا بس است تماشای زلف و عارض او
بهل بهشت برین را بسنبل و سمنش 
چرا شکفته نباشد ز تاب طره ٔ او
دلی که دید به عمری شکنجه ٔ شکنش 
در آتشم که حدیثش کنند انجمنی
وزآن خوشم که ندیده است کس در انجمنش
به پیش قامت آن کس که جان سپرده به حشر
قیامت است چو از تن براوفتد کفنش 
بزیر جامه ز روح روان لطیف تر است 
نموده ایم بتحقیق امتحان تنش 
بچین زلف تو دل بر خطانرفت ولیک 
خطا نموده مماثل بنافه ٔ ختنش 
صفی سفر ز دو عالم نمود و خود نگرفت 
دلش قرار بجائی کجاست تا وطنش 


برچسب ها: خیال ، سرزده ، آورد ، در ، کنار ، منش - صفی علیشاه ،

                                            

ای   طرۀ  مشکینت   بر هم  زن   سامانها               و  انخا ل  خود  آئینت  غارتگر ایمانها

از غمزۀ   فتّا نت  بس  جان  به  گروگانت              و ز چاک  گریبا نت  بس  چاک  گریبانها

خلقی ز غمت  هر شب درناله  و در یارب              جانها  ز لبت  بر لب  لبهاست  به  دندانها

                                 تا چشم کنی  یک سو بندی سر صد  جادو

                                هرموئی از آن گیسودستی است به دستانها

بنما  رخ  و  فرّخ  کن ای مه  می  مینو را              بنشین خوش وخُلّخ  کن بفشان گل گیسورا

درزلف چسان  بستی یک  سلسله مجنونرا              در چشم کجا  دادی جا  این همه  جادو را

چشمی  که  بگرداندی  در دیدۀ  ما  ماندی               یعنی که  نه هر چشمی  دارد رم  آهو را

                                حرفی به  زبا ن خود  با  طرّۀ  مشکین گو

                                آور به  زبان  با  د ل  مینا ی  سخنگو  را

آیا  شود  آن  روزی  کائی  تو به  مهمانم                 آری  نمک  از  لعلت  بهر  د ل  بریا نم

و ز خنده شکر ریزی ز ان لعل  دلاویزم                  یاقوت روان  بخشی  زان حلقۀ  مرجانم

تعویذ   نظـر گردد  بر  گـردن   تو  دستم                 قربا نی  ره   گردد   بر مقدم   تو  جانم

                                گاهی بسپاری  دل  بر صحبت  و  گفتارم

                                گاهی  بگذاری  سـر بـر  سینه  و   دامانم


برچسب ها: ای ، طرۀ ، مشکینت ، بر ، هم ، زن ، سامانها - صفی علیشاه ،

یا هو

دعای حاج میرزا حسن اصفهانی ملقب به ( حضرت صفی علیشاه ) 

کریما به کریمیت تحفه ناقابل تهی دست محتاج را که اصل و فرعش از تو 
و به اراده و امر توست قبول نما .
رحیما به رحیمیت فقیر درویش را به رد این هدیه مایوس و دل شکسته نفرما .
علیا به علو ذاتت از دنو طبیعتم به اوج رفعت رسان .
ولیا به نور ولایتت از چاه مجازم به سرای حقیقت کشان .
وحیدا به وحدت حسینت از قید کثرتم برهان .
شهیدا به شهادت جوانانت شربت مرادم بچشان .
جوادا به محنت سجادت به خلعت ارشادم بنواز .
نصیرا به اسیری زینبت از مدینه منیتم در به در ساز .
قریبا به اسیری غریبان شام هجرانت صبح وصالم را طالع نما .
امیرا به سعی پیران طریقتت سعیم را ضایع نفرما .
شجاعا به شیران بیشه غیرتت از پنجه گرگ نفس شریرم خلاصی بخش .
ستارا به محجوبان فاطمی نسبت پرده معایبم را مدر .
هادیا به درویشان معروفی مشربت از صراط المستقیم ولایتم به مقصود برسان .
معینا به مستان مجذوبت به قلاب جذبات پی در پیم از خویش بربای .
خدیوا به فقیران قلندرت بر نعمتی که از خوان نعمت اللهم داده ای بیفزای .
فتاحا ابواب قلبم را به نور معرفت خویش گشایش ده .
طبیبا به دردمندان عشقت شکستهای معارفم را از داروخانه رحمت مومیایی نه .
پادشاها به امیران کشورت به تاج فقرم سرافراز دار . 
حبیبا سوداییان محبتت بنیاد شهواتم را به دست سیلاب خانه سوز محبت سپار .
مجیبا منتهای آمالم فناست در آن بحرم غریق کن .

یا غایت آمال العارفین .
یا علی

http://www.hammihan.com/


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

چهارشنبه 14 مرداد 1394

جذبه اول از تفسیر قرآن صفی علیشاه قسمت اول

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :صفی علیشاه اصفهانی ،

من دم از عشق ار زنم مجنون شوم                   یا نه مجنون خود ندانم چون شوم
 زینقدر هم گفتنم دل جوش کرد                       جوش او تاراج عقل وهوش کرد
 عشق آمد عقل و جان رسوا شدند                   عاقل و دیوانه یک جا لا شدند
 نه ملایک نه بشر بر جا گذاشت                       نه نشان از علّم الاسماء گذاشت
 زلف را جانا دمی زنجیر کن                              یکره اینکه دیوانه را تدبیر کن
 زلف چه، زنجیر چه، مجنون چه                         آدم چه، عقل چه، ذا النّون چه 
من ز خود رفتم بتا فرمان تست                          تو بمان بر جا که هستی زان تست
 من همیگویم ترا یک قید نیست                        او همی خندد که اینکه جز کید نیست
 من همی میرم بپیش آن خنده را                      او کند افکندهتر افکنده را
 چند میتابد کمند از کین من                             تا کند دیوانگی آیین من
 هر چه گیرم زلف او گوید بگیر                           هر چه میرم پیش او گوید بمیر
 نشنود گر یار من تقریر من                               چون همی گیسو کند زنجیر من
 میشود سرکش چه سوزم ز آتشش                  میندانم تا چه باشد خواهشش 
عشق بازم گوید اینکه بدنامی است                   عقل سازم وازند کاین خامی است
 گر بگریم گوید اینکه افسانه است                     ور بخندم گوید اینکه دیوانه است
 لا ابالی گر شوم گیرد حذر                               ور برم تقوی بر آن نارد نظر
 ناله آغازم بگیرد گوش خود                               هیچ گردم وا کند آغوش خود
 زانکه دو هستی نماند قهر او                           من نماندم گو بمان او بهر او
 خال را از بهر آدم دانه کرد                                تا برونش از بهشت و خانه کرد
 من نگردم گرد خودکامی دگر                            پختگی بگذارم و خامی دگر


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

تعداد کل صفحات: 6 1 2 3 4 5 6