تبلیغات
مولا110 - مطالب مذهبی
جمعه 4 دی 1394

کریسمس

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :مذهبی ،


کریسمَس یا نوئل جشنی است در آیین مسیحیت که به منظور گرامی‌داشت زادروز مسیح برگزار می‌شود. بسیاری از اعضای کلیسای کاتولیک روم و پیروان آیین پروتستان، کریسمس را در روز ۲۵ دسامبر جشن گرفته و بسیاری آنرا در شامگاه ۲۴ دسامبر نیز برگزار می‌کنند. اعضای بیشتر کلیساهای ارتودوکس در سراسر دنیا نیز روز بیست و پنجم دسامبر را به عنوان میلاد مسیح جشن می‌گیرند. برخی از مسیحیان ارتودوکس در روسیه، اوکراین، سرزمین مقدس (ناحیه تاریخی فلسطین) و دیگر مکانها، به سبب پیروی از گاهشماری یولیانی، جشن کریسمس را در روز ۷ ژانویه برپا می‌دارند. اعضای کلیسای ارامنه طبق سنت منحصر به فردی، روز میلاد و همچنین روز غسل تعمید مسیح را همزمان در روز ششم ژانویه جشن می‌گیرند.

ایام دوازده روزه کریسمس با سالروز میلاد مسیح در ۲۵ دسامبر آغاز گشته و تا جشن خاج‌شویان در روز ۶ ژانویه ادامه می‌یابد. هرچند مهم‌ترین عید مذهبی در گاهشمار مسیحی، روز عید پاک (به عنوان روز مصلوب شدن و رستاخیز عیسی) است، بسیاری به‌خصوص در کشورهای ایالات متحده و کانادا، کریسمس را مهم‌ترین رویداد سالانه مسیحی محسوب می‌دارند. با وجودی که این روز، یک عید مذهبی شناخته می‌شود، از اوایل سده بیستم میلادی به بعد به طور گسترده به عنوان یک جشن غیر مذهبی برگزار شده و برای بیشتر مردم، این ایام فرصتی است برای دور هم جمع شدن اقوام و دوستان و هدیه دادن به هم. کریسمس با آیین‌های ویژه‌ای به‌طور مثال آراستن یک درخت کاج، برگزار شده و شخصیتی خیالی به نام بابانوئل در آن نقشی مهم دارد.

ریشه لغوی
واژه کریسمس (به انگلیسی: Christmas)، به معنای «مراسم عشای ربانی (مَس) در روز مسیح»[۷] در حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به صورت واژه Christes maesse به معنی «جشن مسیح»، وارد زبان انگلیسی قدیم گردید و محققان معتقدند، گونه کوتاه‌تر آن یعنی Xmas شاید برای نخستین بار در قرن سیزدهم به کار رفته باشد. واژه قدیمیتر «یول» (Yule) احتمالاً از واژه آلمانی jōl یا انگلوساکسونی geōl که به جشن انقلاب زمستانی اشاره دارد، مشتق شده‌است. واژه‌های متناظر در دیگر زبانها چون، نَویداد (Navidad) در اسپانیایی، ناتاله (Natale) در ایتالیایی و نوئل (Noël) در فرانسوی، همگی معنای «میلاد» را تداعی می‌کنند و واژه آلمانی «وایناختِن» (Weihnachten)، به معنی «شب تقدیس‌شده» می‌باشد.

ریشه تاریخی

مسیح در این موزاییک متعلق به قرن سوم میلادی، به شکل «سول اینویکتوس» یا خورشید شکست ناپذیر، خدای پاگان رومی به تصویر کشیده شده است.
جامعه مسیحیت اولیه، میان تاریخ واقعی میلاد عیسی مسیح و مراسم مذهبی بزرگداشت این واقعه، فرق می‌نهاد. در دو قرن نخست پیدایش آیین مسیحیت، بازشناسی تاریخ زادروز شهدای مسیحی و به پیروی از آن، عیسی، با مخالفتهای بسیاری در بین پیروان این آیین روبرو شد. عده بسیاری از پدران کلیسا، نظرات نیشدار و کنایه‌آمیزی در خصوص برپایی جشن تولد افراد در ادیان پاگانیسم (آیینهای رقیب مسیحیت و یا چندخدایی) داشتند و در واقع از دید کلیسا، روزِ جانسپاری قدیسان و شهدا می‌بایست به عنوان روز واقعی به دنیا آمدن آنان، گرامی داشته می‌شد. منشأ دقیق انتخاب روز ۲۵ ماه دسامبر به عنوان میلاد عیسی مسیح در پرده‌ای از ابهام قرار دارد و تاریخدانان در مورد آنکه پیروان مسیح از چه زمانی شروع به برپاداشتن جشن میلاد او نمودند، به یقین نرسیده‌اند. گرچه در اناجیل چهارگانه در عهد جدید، تولد عیسی با جزئیات شرح داده شده است، ولی هیچ تاریخی در آنها ذکر نشده‌است.[۸] روز ۲۵ دسامبر، برای نخستین بار در سال ۲۲۱ پس از میلاد، در نوشته‌های سکستوس ژولیوس افریکانوس (اولین تاریخنگار مسیحی) به عنوان روز میلاد مسیح، انعکاس یافته و بعدها به طور فراگیر در عالم مسیحیت پذیرفته شده‌است.

اما بیشتر محققان معتقدند که این روز به عنوان جایگزینی برای جشن «روز میلاد خورشید شکست ناپذیر» یا سول اینویکتوس (dies solis invicti nati) که به هنگام انقلاب زمستانی به عنوان نماد نوزایی خورشید، به دور افکندن زمستان و ندای تولد دوباره بهار و تابستان، در امپراتوری روم برگزار می‌شد، رایج گردید و در واقع کریسمس، صورت «مسیحی شده» این جشن بود. پیش از پذیرفتن آیین مسیحیت به عنوان دین رسمی روم در قرن چهارم میلادی، رومیان هر ساله در روز ۱۷ دسامبر در جشنی به نام ساتورنالیا به سیاره کیوان (ساتورن)، ایزد باستانی زراعت، احترام می‌نهادند. این جشن تا هفت روز ادامه میافت و انقلاب زمستانی را که طبق گاهشماری یولیانی باستان حدوداً در ۲۵ دسامبر واقع می‌شد، شامل می‌گردید. هنگام عید ساتورنالیا، رومی‌ها اقدام به برپاداشتن جشن و سرور، به تعویق انداختن کسب و کار و منازعات، هدیه دادن به همدیگر و آزادکردن موقتی برده‌ها می‌نمودند.


تصویر میلاد مسیح در تابوت سنگی استیلیکو سردار رومی متعلق به چهار قرن پس از میلاد. یکی از نخستین تصاویر میلاد عیسی.
همچنین آیین رازوَرزی میترائیسم، بر پایه پرستش ایزد باستان ایران زمین، میترا، در سرزمینهای تحت فرمانروایی روم باستان اشاعه زیادی یافته بود و بسیاری از رومیان، رویداد بلندتر شدن روزها به دنبال انقلاب زمستانی را با شرکت کردن در مراسمی به منظور بزرگداشت زادروز میترا، در ۲۵ دسامبر جشن می‌گرفتند. این جشنها و سایر مناسک تا اول ژانویه ادامه میافت که رومیان این روز را نخستین روز ماه و سال جدید می‌دانستند. کلیسای کاتولیک روم روز ۲۵ دسامبر را به عنوان زادروز مسیح برگزید تا به مراسم پاگانی مرسوم آن زمان معنا و مفهوم مسیحی بخشد. برای نمونه، کلیسا جشن زادروز میترا خدای نور و روشنایی را با جشن بزرگداشت زادروز عیسی که عهد جدید او را نور و روشنی جهان می‌نامد، جایگزین نمود. کلیسای کاتولیک با این امید که پیروان آیین میترا را به آیین مسیحیت وارد کند، به آنها اجازه داد تا به عنوان بزرگداشت زادروز مسیح به برگزاری جشن و سرور خود در تاریخ معین شده پیشین ادامه دهند.

بابانوئل

نمایی از دکوراسیون کریسمس گالری لافایت در پاریس. تأثیر اقتصادی کریسمس از مهم‌ترین عواملی است که به طور پیوسته در طول چند سده گذشته در بسیاری از مناطق جهان، باعث رشد اقتصادی بوده‌است.
نوشتار اصلی: بابا نوئل
شخصیتی که امروزه به شکل پیرمردی مهربان و چاق است و با لباس سرخ رنگ و ریشی سفید و بلند، هنگام کریسمس در میان برگزارکنندگان این جشن ظاهر می‌گردد به چندین اسم شناخته می‌شود که بابانوئل (Papa noel)، سانتا کلوز (Santa claus) و سنت نیکولا (Saint Nicola) از معروفترین این اسامی‌اند.

تاریخچه بابا نوئل
در سده چهارم میلادی، یکی از اسقف‌های آسیای صغیر (ترکیه امروز) به خاطر رفتار مهربانانه اش با کودکان شهرت یافت. این شخص که بعدها به سنت نیکولاس (نیکولاس قدیس) شهرت یافت، در نقاشی‌های قرون وسطی و عصر رنسانس به شکل مردی بلند بالا با چهره‌ای جدی و نجیبانه نشان داده شده‌است و تا حدود قرن شانزدهم، جشن مخصوص او در روز ششم دسامبر در سراسر اروپا برگزار می‌شد، اما از آن پس، این جشن، تنها به پروتستان‌های هلند منحصر گردید. مهاجران هلندی که به آمریکای شمالی کوچ کردند، این رسم را با خود به آن کشور بردند و در آنجا بود که نام او به سانتا کلوز (به انگلیسی: Santa Claus) تغییر یافت.

آیین‌های کریسمس
برگزاری کریسمس در کشورهای مختلف مسیحی بنا به سنت و رسم و رسوم آنان، تفاوت‌هایی نیز با یکدیگر دارد. اما مشترکات این مراسم این است که: مسیحیان برای جشن گرفتن میلاد عیسی مسیح به کلیساها می‌روند، در منزل یک درخت کاج را تزیین و چراغانی می‌کنند و در خیابان‌ها و کوچه‌ها دسته‌دسته سرودهای پرستشی و شکرگزاری اجرا می‌نمایند.

همچنین در ایام کریسمس حراجیهایی برپا می‌شود و در روز باکسینگ در ۲۶ دسامبر، کارمندها از کارفرمای خویش هدیه دریافت می‌کنند.

درخت سرو
امروزه در تمام جهان درخت سرو نماد مهم کریسمس است. اما درخت سرو در آئینهای پاگان و فرهنگ قدیم ایران نیز بسیار مهم بوده و درخت جاودانگی تلقی می‌شده است هنوز در بسیاری از نقاط ایران به درخت سرو با نگاه تقدس نگریسته می‌شود.

کریسمس در هند
اگر چه کریسمس جشنواره‌ای در تقویم مسیحی است، اما در هند به عنوان یک سرگرمی و تفنن دارای اهمیت ویژه‌ای است. در هند این جشنواره دارای معنی خاصی برای وحدت هند در عین تنوع و گوناگونی است که در سراسر جهان شناخته شده‌است؛ و به دلیل نفوذ اروپا در این کشور برای مدت طولانی، دین در سراسر کشور پخش شده‌است. هیجان انگیزترین جشن کریسمس در هند را می‌توان در حالت سرور و نشاط در شهر بندری گوا دید. تعداد زیادی از گردشگران داخلی و بین‌المللی به سواحل گوا می‌آیند ودر طول جشنواره کریسمس به تماشای گوا در بهترین حالت فرهنگی خود می‌پردازند. همچنین می‌توان در بهترین موسیقی و رقص گوا در جشن میهمانی کریسمس شرکت کرد. کاتولیک‌ها در گوا در برنامه‌ای سنتی و محلی به نام میسسا و گالو یا «کلاغ خروس» شرکت می‌کنند که ساعات اولیه صبح انجام می‌شود. کارناوال، قبل از روزه، مهم‌ترین رویداد در گوا است که شبیه به «ماردی گراس» در نیواورلئان است.[۹][۱۰]



پانویس
1- Christmas as a Multi-faith Festival—BBC News. Retrieved 2008-09-30.
2- "In the U.S. , Christmas Not Just for Christians". Gallup, Inc. 2008-12-24. Retrieved 2012-12-16.
3- Paul Gwynne, World Religions in Practice (John Wiley & Sons 2011 ISBN 978-1-44436005-9). John Wiley & Sons. 2011-09-07. ISBN 9781444360059.
4- Ramzy, John. "The Glorious Feast of Nativity: 7 January? 29 Kiahk? 25 December?". Coptic Orthodox Church Network. Retrieved 2011-01-17.
5- Kelly, Joseph F (2010). Joseph F. Kelly, The Feast of Christmas (Liturgical Press 2010 ISBN 978-0-81463932-0). ISBN 9780814639320.
6- Jansezian, Nicole. "10 things to do over Christmas in the Holy Land". The Jerusalem Post. ...the Armenians in Jerusalem – and only in Jerusalem – celebrate Christmas on January 19...
7-“mass on Christ’s day”
8-برخی با رجوع به اناجیل، میلاد مسیح را در اعتدالین (بهار یا پاییز) واقع می‌دانند. چنان‌که در انجیل متی آمده که در هنگام میلاد عیسی، «چوپانان گله‌های خود را به صحرا می‌بردند».
9- http://www.happywink.org/christmas-day/christmas-in-india.html
10- http://festivals.igiftstoindia.com/christmas/index.html

منابع

Hans J. Hillerbrand, Christmas. (2009). In Encyclopædia Britannica. Retrieved December 23, 2009, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/115686/Christmas
http://www.ganjico.com/Details/267/حراج-تا-80-درصد-قبل-از-سال-نو-در-کانادا
Penne Restad, "Christmas," Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia 2009
Linwood Fredericksen, feast. (2009). In Encyclopædia Britannica. Retrieved December 23, 2009, from Encyclopædia Britannica Online: http://www.britannica.com/EBchecked/topic/203113/feast/66478/Carnivals-and-saturnalias




منبع : ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزادfa.wikipedia.org


برچسب ها: کریسمس ،

جمعه 24 مهر 1394

احادیث امام حسین(ع)

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :احادیث ،سخنان بزرگان ،مذهبی ،

  

 

حدیث (1) امام حسین علیه السلام فرمودند:لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب

جز به یکى از سه نفر حاجت مبر: به دیندار، یا صاحب مروت، یا کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد.(تحف العقول ، ص 247)

حدیث (2) امام حسین علیه السلام فرمودند:أیما اثنَین جَرى بینهما کلام فطلب أحدهما رضَـى الاخر کانَ سابقة الىَ الجنّة

 هر یک از دو نفـرى که میان آنها نزاعى واقع شود و یکـى از آن دو رضایت دیگرى را بجـویـد ، سبقت گیـرنـده اهل بهشت خـواهـد بــود.(کشف الغمة فی معرفة الائمه ج 2،ص 33)

حدیث (3) امام حسین علیه السلام فرمودند:لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ المَخلـُوق بسَخَطِ الخـالِق

رستگـار نمی شوند مـردمـى که خشنـودى مخلـوق را در مقـابل غضب خـالق خریدنـد.(بحارالانوار،ج 44،ص383)

حدیث (4) امام حسین علیه السلام فرمودند:إنَّ شِیعَتَنا مَن سَلمَت قُلُوبُهُم مٍن کلِّ غَشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَلٍ

بدرستی که شیعیان ما قلبشان از هرناخالصی و حیله و تزویر پاک است(التفسیر المنسوب الی الامام الحسن العسکری علیه السلام ص309)

حدیث (5) امام حسین علیه السلام فرمودند:لا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا

کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت(مناقب ابن شهر آشوب ج/4 ص/ 69) (بحار الانوار، ج 44، ص 192 )

حدیث (6) امام حسین علیه السلام فرمودند:أَعجَزالنّاسٍ مَن عَجَزَ عَنِ الدُّعاء

عاجزترین مردم کسی است که نتواند دعا کند(بحارالانوارج81 ص257) (بحارالانوارج90 ص291) 

حدیث (7) امام حسین علیه السلام فرمودند:اَلبُکاءُ مِن خَشیةِ اللهِ نَجآةٌ مِنَ النّارِ

گریه از ترس خدا سبب نجات از آتش جهنّم است(جامع الاخبار ص97)

حدیث (8) امام حسین علیه السلام فرمودند:مَن حاوَلَ اَمراً بمَعصِیَةِ اللهِ کانَ اَفوَتَ لِما یَرجُو وَاَسرَعَ لِمَجئ ما یَحذَرُ

آن که در کاری که نافرمانی خداست بکوشد امیدش را از دست می دهد و نگرانیها به او رو می آورد.

(الکافی،ج2،ص373)(الکافی،ج4،ص117)

حدیث (9) امام حسین علیه السلام فرمودند:اِنّ اَعفَی النّاسِ مَن عَفا عِندَ قُدرَتِهِ

بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.(الدره الباهره، ج 71،ص400)

حدیث (10) امام حسین علیه السلام فرمودند:من اَحبک نهاک و من اَبغضک اَغراک.

کسی که تو را دوست دارد، از تو انتقاد می کند و کسی که با تو دشمنی دارد، از تو تعریف و تمجید می کند(نزهه الناظر،ص88)

حدیث (11) امام حسین علیه السلام فرمودند:من دلائل العالم إنتقادة لحدیثه و علمه بحقائق فنون النظر.

از نشانه های عالم ، نقد سخن و اندیشه خود و آگاهی از نظرات مختلف است .(بحارالانوار،ج75،ص119)

حدیث (12) امام حسین علیه السلام فرمودند:لا تقولوا باَلسنَتکم ما ینقُص عَن قَدَرَکم

چیزى را بر زبان نیاورید که از ارزش شما بکاهد(جلاءالعیون،ج۲ص۲۰۵)

حدیث(13) امام حسین علیه السلام فرمودند:یاک و ما تعتذر منه ، فإن المؤمن لا یسیء و لا یعتذر، و المنافق کل یوم یسیء و یعتذر

حذر کن از مواردی که باید عذرخواهی کنی ، زیرا مؤمن نه کار زشتی انجام می دهد و نه به عذرخواهی می پردازد، اما منافق همه روزه بدی می کند، و به عذرخواهی می پردازد.( بحار الانوار، ج 75، ص120 )

حدیث(14) امام حسین علیه السلام فرمودند:مُجالَسَةِ أهلِ الدِنَاءَة شَر، وَ مُجَالَسَةِ أَهلِ الفُسُوقِ ریبَة

 همنشینی با سفلگان و افراد پست ناپسند است و همدمی گناهکاران موجب بدبینی مردم و از دست دادن اعتماد و اعتبار است

(بحارالانوار، ج75، ص 122)

حدیث(15) امام حسین علیه السلام فرمودند:  فَإنی لا أَرَی المَوتَ إلَّا السَّعادَةَ وَ الحَیاة مَعَ الظّالِمینَ إلّا بَرماًی

 به درستی که من مرگ را جز سعادت نمی بینم و زندگی با ستمکاران را جز محنت نمی دانم.(تحف العقول ، ص 245)

حدیث (16) امام حسین علیه السلام فرمودند:إنَّ أجوَدَ النَّاسِ مَن أعطیَ مَن لا یرجُو.

بخشنده‌ترین مردم کسی است که به آنکه چشم امید به او نبسته، بخشش ‌کند.(کشف ‌الغمّة، ج2، ص30 )

حدیث(17) امام حسین علیه السلام فرمودند:مَن صَامَ ثَلَاثَةَ أَیامٍ مِن شَعبَانَ وَجَبَت لَهُ الجَنَّةُ وَ کانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) شَفِیعَهُ یومَ القِیامَةِ

هر کسی که سه روز از ماه شعبان را روزه بگیرد؛ بهشت بر او واجب می شود و در قیامت نیز پیامبر(ص) شفیع او خواهد بود

(الامالی ، ص 23)

حدیث(18) امام حسین علیه السلام فرمودند:إنَّ حَوائِجَ النّاسِ إلَیکم مِن نِعَمِ اللهِ عَلَیکم فَلا تَمَلُّوا النِّعَمَ

نیاز مردم به شما از نعمتهای خدا بر شما است، از این نعمت افسرده و بیزار نباشید

(نزهه الناظر،ص 81)

حدیث(19) امام حسین علیه السلام می فرمایند:یَظهَرُ اللَّهُ قائِمَنا فَیَنتَقِمُ مِنَ الظّالِمینَ

خداوند قائم ما را از پس پرده غیبت بیرون مى‏ آورد و آن‏گاه او از ستم‏گران انتقام مى‏ گیرد(إثباة الهداة ، ج 5 ، ص 196)

حدیث(20) امام حسین علیه السلام می فرمایند:أنَا قَتیلُ العَبَرَةِ لایَذكُرُنی مُؤمِنٌ إلّا استَعبَرَ

من کشته اشکم ؛ هر مؤمنى مرا یاد کند ، اشکش روان شود(کامل الزیارات ، ص 108)

حدیث (21) امام حسین علیه السلام می فرمایند:اَللّهُمَّ لا تَسْتَدْرِجنى بِالاِحسانِ وَ لا تُؤَدِّبْنى بِالْبَلاء

خدایا! با غرق کردن من در ناز و نعمت، مرا به پرتگاه عذاب خویش مَکشان و با بلایا (گرفتارى‏ها) ادبم مکن(الدُّرًّةُ البَاهرة من الأصدَاف الطّاهِرة،ص 23)

حدیث (22) امام حسین علیه السلام می فرمایند:مِن دَلائِلِ عَلاماتِ القَبولِ : الجُلوسُ إلى‏ أهلِ العُقولِ

از نشانه‏ هاى خوش‏نامى و نیك‏بختى ، همنشینى با خردمندان است.(بحارالأنوار، ج 75، ص 119)

حدیث (23) امام حسین علیه السلام می فرمایند:اَ یُّهَا النّاسُ نافِسوا فِى المَکارِمِ وَ سارِعوا فِى المَغانِمِ وَ لا تَحتَسِبوا بِمَعروفٍ لَم تَجعَلوا

 اى مردم در خوبى‏ها با یکدیگر رقابت کنید و در بهره گرفتن از فرصت‏ها شتاب نمایید و کار نیکى را که در انجامش شتاب نکرده‏اید، به حساب نیاورید.(بحارالأنوار، ج 75، ص 121)

حدیث (24) امام حسین علیه السلام می فرمایند:أَلاِستِدراجُ مِنَ اللّهِ سُبحانَهُ لِعَبدِهِ أَن یُسبِغَ عَلَیهِ النِّعَمَ وَ یَسلُبَهُ الشُّکر

غافلگیر کردن بنده از جانب خداوند به این شکل است که به او نعمت فراوان دهد و توفیق شکرگزاری را از او بگیرد.(تحف العقول،ص 246)

حدیث (25)امام حسین علیه السلام می فرمایند:لا یُکمَلُ العَقلُ اِلّا بِاتِّباعِ الحَق اَلاتَرَونَ اَنَّ الحَق لا یُعمَلُ بِه وَ الباطِل لا یُتَناهی عَنه

عقل جز به پیروی از «حق» کمال نمی یابد آیا نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل نهی نمی شود؟(اعلام الدین، ص 298)

(بحار الانوار، ج 75، ص 127)

حدیث (26) امام حسین علیه السلام می فرمایند:ان الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی ألسنتهم یحوطونه ما درّت معائشهم فإذا محصّوآ بالبلاء قلّ الدیّانون

 همانا مردمان بنده دنیایند و دین لقلقه زبان آنهاست و هر جا منافعشان [به وسیله دین ]بیشتر تأمین شود زبان مى چرخانند و چون به بلا آزموده شوند آنگاه دین داران اندكند.(تحف العقول/ 245)

حدیث (27) امام حسین علیه السلام می فرمایند:اَلبَخیلُ مَن بَخِلَ بِالسَّلامِ ؛

بخیل کسی است که از سلام کردن بخل ورزد (سلام نکند).(تحف العقول/ 248)

حدیث (28) امام حسین علیه السلام می فرمایند:لِلسَّلامِ سَبعُونَ حَسَنَةً، تِسعٌ وَ سِتُّونَ لِلمُبتَدِءِ وَ واحِدَةٌ لِلرادِ ؛

سلام کردن هفتاد حسنه و ثواب دارد شصت و نه ثواب از برای سلام کننده و یک ثواب برای جوابگو است (با وجود آنکه سلام کردن مستحب ولی جواب دادن آن واجب است).(تحف العقول ص 248)

حدیث (29) امام حسین علیه السلام می فرمایند:مَن عَبَدَ اللهَ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللهُ فَوقَ أمانِیهِ وَ کفایتِهِ ؛

هر که خدا را ، آن‌گونه که سزاوار اوست ، بندگی کند ، خداوند بیش از آرزوها و کفایتش به او عطا کند.(بحار الأنوار، ج 68، ص 184)

منبع: www.avinyom.c/news/hadis/emam-hossein.aspx 

 

 

 

 

  


برچسب ها: حدیث ، مذهبی ، سخنان بزرگان ،

یکشنبه 5 مهر 1394

قسمتی از حدیث معراج

   نوشته شده توسط: منصور علی    نوع مطلب :احادیث ،مذهبی ،عرفانی ،

یا مُحَمَّدُ! وَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَحابِّینَ فِیَّ ، وَوَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَواصِلِینَ فِیَّ وَوَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَوَكِّلِینَ عَلَیَّ ، وَلَیْسَ لَِمحَبَّتِی عَلَمٌ وَلا نِهایَةٌ ، وَكُلَّما رَفَعْتُ لَهُمْ عَلَماً وَضَعْتُ لَهُمْ عَلَماً. أُولـئِكَ الَّذِینَ نَظَرُوا إلَى الَْمخْلُوقِینَ بِنَظَرِی إلَیْهِمْ وَلَمْ یَرْفَعُوا الْحَوائِجَ إلَى الْخَلْقِ. بُطُونُهُمْ خَفِیفَةٌ مِنْ أكْلِ الْحَرامِ. نَعِیمُهُمْ فِی الدُّنْیا ذِكْرِی وَمَحَبَّتِی وَرِضائِی عَنْهُمْ. 
اى محمد! محبّت من شامل كسانى است كه به خاطر من محبّت مى كنند، و به خاطر من عطوفت و مهربانى مى كنند، و به خاطر من با دیگران مى پیوندند، و محبّت من شامل كسانى است كه بر من توكّل مى كنند. و براى محبت من نه نشانه مخصوصى است و نه پایان و نهایتى. هرگاه كه یك نشانه را از سر راه محبوبان خویش بر دارم نشانه دیگرى را قرار خواهم داد. اینان كسانى هستند كه به مردم به همان گونه كه من نگاه مى كنم، مى نگرند و دست نیاز به سوى خلق دراز نمى كنند. شكم آنها از مال حرام خالى است. خوشى و كامرانى آنها در دنیا ذكر و محبّت و رضایت من از ایشان است. 


برچسب ها: عرفان ، حدیث ،


بخشی از کتاب ارشاد القلوب در زیر آورده می شود زیرا سیر وسلوک یا طریق عرفان بدون در نظر گرفتن آن و عمل ناکردن بدان لفظی بیش نیست .

قـال الله تـعـالى : یـا ایها الذین امنوا توبوا الى الله توبة نصوحا(165) یعنى بالنصوح لا رجوع فیها الى الذنب .
خداوند مى فرماید: اى كسانى كه ایمان آورده اید به سوى خدا برگردید برگشتنى كه نصوح باشد.
مراد از نصوح این است كه بعد از توبه در آن بازگشت به گناه نباشد.
قـال الله تعالى : انما التوبة على الله للذین یعملون السـوء بـجـهـالة ثم یتوبون من قریب فاولئك یتوب الله علیهم .(166)
خـداى مـتـعـال فـرمـوده اسـت : ایـن اسـت و جـز ایـن نـیـسـت قـبـول بـازگـشـت بـر خدا از براى كسانى است كه از روى جـهـالت و نـادانـى كـار بـد و گـنـاه مى كنند پس به زودى بـازگـشت به سوى خدا مى كنند پس اینها را خدا توبه مى دهد یعنى بازگشت آنها مورد قبول خداست .
مراد از جهالت كه در آیه كریمه است جهالت به عذاب الهى اسـت ، و گـفـتـه شـده كـه : مـراد جـهـالت بـه عـظـمـت خـداى متعال و مؤ اخذه او بندگان را به گناهانشان در حالى كه در گناه واقع مى شوند مى باشد.
ثـم قـال تـعـالى : و لیـسـت التـوبـة للذیـن یـعـمـلون السـیـئات حـتـى اذا حـضـر احـدهـم المـوت قال انى تبت الان و لا الذین یموتون و هم كفار(167) نفى سـبـحـانـه قبول التوبة عند مشاهدة اشراط الموت و انما هى مقبولة ما لم یتیقن الموت .
پس خداى سبحان فرمود: و نیست بازگشت براى كسانى كه اعـمال و كارهاى بد به جا مى آورند تا وقتى كه مرگ یكى از آنها حاضر مى شود و مى گوید. من الآن بازگشت مى كنم . و نـیـز بازگشت نیست براى آنان كه بمیرند و آنها كافر باشند.
خداوند نفى فرموده قبول توبه گناهكار را در هنگام مشاهده آثـار مـرگ و آن كـس كـه با كفر بمیرد. و این است و جز این نـیـسـت كـه تـوبـه قـبـول اسـت تـا وقتى كه یقین به مرگ نداشته باشد.
فـان الله تـعـالى وعـد قـبـوله بـقـوله : و هـوالذى یقبل التوبة عن عباده و یعفوا عن السیئات (168)، و بقوله عـن نـفـسـه . عـافـر الذنـب و قـابـل التـوب شـدیـد العـقاب (169) فـالتـوبـة واجـبـة فـى نـفـسـهـا عـن القـبـیـح و عن الاخلال بالواجب .
پـس بـه درسـتـى كـه خـداى مـتـعـال وعـده فـرمـوده قـبـول تـوبـه را بـه قـول خـود كه در آیه مباركه چنین مى فـرمـایـد: اوسـت خـدایـى كـه قـبـول فـرمـایـد تـوبه را از بـنـدگـانـش و از گـنـاهـان او عـفو فرمود: و باز مطابق آیه دیگر از طرف خود مى فرماید كه : او آمرزنده گناهان است و قبول كننده توبه است و داراى عذاب سخت است . پس خلاصه این كه توبه ذاتا از دو چیز واجب است ، یكى گناه و دیگرى ترك واجب .
صم ان كانت التوبه عن حق الله تعالى من ترك الصلوه و الصـیام و الحج و الزكوه و سائر الحقوق اللازمه للنفس و البـدن اولاحـد هـمـا فـیـجـب عـلى التائب الشروع فیها مع القـدره او العزم علیها مع عدم القدره علیها فى وقت القدره و النـدم عـلى الاخـلال بـهـا فى الماضى و العزم على ترك العود.
پـس اگـر تـوبـه از حق خدا، بوده باشد مانند: ترك نماز، روزه ، حـج ، زكات و دیگر حقوق كه بر نفس و بدن یا بر یكى از آنها لازم است ، پس بر كسى كه مى خواهد بازگشت كـنـد واجـب است كه شروع كند در انجام آنچه ترك كرده است در صـورت قـدرت . و اگـر در حـال حـاضـر قـدرت نـدارد تـصـمـیـم بـگـیـرد كـه در حـال قـدرت آنـهـا را انـجـام دهـد. و نـیـز بـایـد از اخـلال بـه واجـبـات كـه در گذشته ترك كرده است پیشمان بـاشـد و تـصـمیم بگیرد كه در آینده دیگر عود و بازگشت به گناه نكند.
و ان كـانت التوبه عن حق الناس یجب رده علیهم ان كانوا احـیـاء و الى ورئتـهـم بـعـد مـوتـهـم ان كـانـت ذلك المـال بـعـینه و الا فمثله و ان لم یكن لهم وارث تصدق بهم عنهم ان علم مقداره و الا فیما یغلب على ظنه مساواته و الندم عـلى عـصبه و العزم على ترك العود الى مثله و یستغفر الله تـعـالى على تعدى امره و امر رسوله و تعدى امر امام زمانه فلكل منهم حق فى ذلك یسقط بالاستغفار.
و اگـر تـوبـه از حـق مـردم بـاشـد آن حق را به آنها رد كند اگر زنده باشند. و به ورثه آنها رد كند بعد از مردن آنها اگـر عـیـن آن مـال موجود باشد. و اگر عین آن تلف شده است مـثـلش را بـدهـد. و اگر براى آنها وارثى نباشد به نیابت آنـهـا صـدقـه بـدهـد در صورتى كه مقدار آنها را بداند. و اگر مقدار آن را فراموش كرده به قدرى بدهد كه ظن غالب پیدا كند كه مساوى با آن است ، یعنى این قدر بدهد كه یقین كـنـد بـیـش از آن نیست . و در هر صورت ندامت و پشیمانى از غـصـب مـال مـسـلمان داشته باشد و تصمیم بگیرد كه هرگز بـه آن عـود نـنـمـایـد و مـثـل آن را انـجـام نـدهـد. و از خـداى مـتـعـال طـلب مغفرت و آمرزش كند از این كه از امر او و از امر پـیـغـمـبـر و امـام تـعـدى نموده چون هر كدام در این مورد حقى دارند كه با استغفار ساقط مى شود.
و ان كـان تـوبـته عن اخذ عرض او نمیمه او بهتان علیهم بـكـذب فـیـجـب انـقـیـاده الیـهم و اقراره على نفسه بالكذب عـلیـهـم و البـهـتـان و لیـسـتـبـرء لهـم عـن حقهم ان نزلوا او یراضیهم بما یرضون به عنه .
و اگـر توبه او از متعرض شدن به آبروى كسى یا سخن چـیـنـى بـیـن آنها و بهتان به دروغ بوده باشد، پس در این صورت واجب است خود را در اختیار آنها قرار دهد و اقرار به خـطـاى خـود بـنـماید و دروغ خود را اظهار كند و از آنها طلب رضـایـت كـنـد كـه ذمـه او را بـرى كـنـنـد و حق خود را به او بـبـخـشند. اگر از ناراحتى خود پایین آمدند. والا آنها را به هر نوعى كه راضى مى شوند از خود راضى كند.
و ان كـان عـن قـتـل نـفـس عمدا او جراح او شى فى ابدانهم فینقاد الیهم بالخروج من حقوقهم على الوجه الماءمور به من قـصـاص او جـراح اودیـه عـن قـتـل نفس عمدا ان شاؤ او رضوا بالدیه و الا فالقتل بالقتل .
و اگـر تـوبـه او از قـتل نفس عمدى است یا جراحتى كه بر بـدن كـسـى وارد آورده پـس باید خود را در اختیار آنها قرار دهد تا از حقوق آنها بیرون آید، به آن قسمى كه در دین به آن امـر شـده از قـصـاص یـا پـرداخـت دیـه از قـتـل نـفـس عـمدى اگر خواستند و راضى به دیه شدند والا كشتن در مقابل كشتن .
و ان كانت التوبه عن معصیته من زنا او شرب خمر و امثاله فـالتـوبـه عـنـه النـدم عـلى ذلك الفـعـل و العـزم عـلى تـرك العـود الیه . و لیست التوبه قـول الرجـل اسـتـغفر الله ربى و اتوب الیه و هو لا یودى حـقـه و لا حـق رسـوله و لا حـق امـامـه و لا حـق النـاس فـیـقـول الرجـل هـذا من دون ذلك استهزاء بنفسه و یجر علیها ذنـبـا بـكـذبـه كـمـا روى ان بـعـض النـاس اجـتـاز عـلى رجـل و هـو یـقـول اسـتـغـفـر الله و هـو یـشـتم الناس و یكرر الاسـتغفار و یشتم فقال السامع استغفر الله من هذا الاستغفار و ترجع بل انت تهزء بنفسك .
و اگر گناهى كه از آن توبه مى كند زنا یا شراب خوردن و مـانند آن باشد پس ‍ توبه از آن پشیمانى از آن كار است و تـصـمـیـم گـرفتن بر ترك عود به آن . و نیست توبه ، گـفـتـن شـخـص اسـتـغـفـرالله ربـى و اتـوب الیـه و حـال آنـكه حق خدا و رسول و امام و همچنین حق مردم را رد نكرده بـاشـد. و در حـقـیـقت این استغفار استهزاء به نفس خودش مى بـاشـد و بـه وسـیـله ایـن دروغ گـنـاه دیگرى انجام مى دهد. چـنـانـچـه نقل شده . شخصى عبورش به مردى افتاد كه به مـردم دشـنـام مـى داد و مـكـرر اسـتغفار مى كرد. پس آن شخص شـنـونـده گـفـت : اى مـرد از ایـن استغفار استغفار كن و از این عـمـل برگرد، كه تو با این نوع استغفار استهزاء به خود مى كنى .
و قـال رسـول الله صـلى الله عـلیـه و آله : ایها الناس تـوبـوا الى الله تـوبـة نـصـوحـا قـبـل ان تـمـوتـوا و بـادروا بـالاعـمـال الصـالحـة قبل ان تشغلوا واصلحوا بینكم و بین ربكم تسعدوا و اكثروا مـن الصدقه ترزقوا و اءمروا با المعروف تحصنوا و انهوا عـن المنكر تنصروا یا ایها الناس ان اكیسكم اكثركم للموت ذكـرا و ان اخـوفـكـم احـسـنـكـم اسـتـعـدادا له و ان مـن عـلامـات العـقـل التـجـا فـى عن دارالغرور و الانابة الى دارالخلود و التزود لسكنى القبور و التاهب لیوم النشور.

پـیغمبر صلى الله علیه و آله فرمود: اى مردم پیش از مردن تـوبـه كـنـیـد و بـه سـوى خـدا بـازگـشـت نـمـایـیـد، چنان بـازگشتى كه دیگر عود به گناه نكنید. و پیشى بگیرید بـه اعـمـال صـالحـه پـیـش از آنـكـه مشغول شوید. و اصلاح كنید بین خود و خدا را تا سعادتمند شوید. و در راه خدا صدقه بسیار دهید تا روزى داده شوید. امـر بـه معروف كنید تا محفوظ بمانید. نهى از منكر كنید تا یارى شوید. اى مردم به درستى كه زیرك ترین شما كسى اسـت كـه مـهـیـا بـودنـش بـراى مـرگ نـیكوتر باشد، و به درسـتـى كه از علامات عقل چند چیز است : یكى اینكه : خود را از خـانـه دروغـیـن دنـیـا دور نـگـهداشته و توجهش ‍ به خانه آخـرت باشد. دیگر اینكه : مشغول تهیه و برداشتن توشه بـاشـد بـراى وقـتـى كه در قبر ساكن مى شود. یكى دیگر آنكه : خود را آماده و مهیا كرده باشد براى روز نشور و قیامت .
و كـانـت رسـول الله صـلى الله عـلیـه و آله یـقـول : فـى دعـائه اللهـم اغـفـر لى كل ذنب على انك انت التواب الرحیم .
و قـیـل ان ابـلیـس قـال و عـزتـك لا ازال و ادعـوا ابـن آدم عـلى المـعصیة مادامت الروح فى بدنه . فـقـال الله تعالى : بعزتى و جلالى لاامنعه التوبة حتى یـعـزب بـروحه . و ما یقبض الله عبدا الا بعد ان یعلم انه لا یـتـوب لو ابـقـاه كـمـا اخـبـر سـبـحـانـه عـن جـواب اهـل النـار مـن قـولهـم : ربـنـا اخـرجـنـا نـعـمل صالحا غیر الذى كنا نعمل اولم نعمركم ما یتذكر فیه مـن تذكر و جاء كم النذیر(170) و لو ترى اذ وقفوا على النـار فـقالوا یا لیتنا نرد و لا نكذب بایات ربنا و نكون مـن المـؤ مـنـیـن بـل بـد الهـم مـا كـانـوا یـخـفـون مـن قـبـل و لو ردوا لعـادوا لمـا نـهـوا عـنـه و انـهـم لكـاذبـون .(171)
حـضـرت رسول الله صلى الله علیه و آله در دعاى خود مى فـرمـود و بـه درگـاه خـداى مـتـعـال عرضه مى داشت : خدایا بـیـامـرز بـراى من هر گناهى كه بر من هست به درستى كه تـو بـسـیـار قـبـول كـنـنده توبه هستى و به بندگان خود مهربانى .
و گفته شده كه : ابلیس ملعون گفت قسم به عزت تو دست از گـمـراه كـردن بـرنـدارم و فرزند آدم را به سوى گناه بـخـوانـم تـا روح در بـدن اوسـت . پـس ‍ خـداى مـتـعـال جـلت عـظـمـتـه فـرمـود: بـه عـزت و جلال خودم بنده ام را از توبه منع نمى كنم تا روح از بدن او خـارج شـود. و خدا هیچ بنده اى را قبض روح نمى فرماید مـگـر بـعـد از آن كـه بداند اگر او را باقى بدارد. توبه نمى كند، همچنان كه خداى متعال جلت عظمته در دو آیه مذكور از جـواب بـه اهـل عـذاب خـبـر داده اسـت در حـالى كـه آرزوى بـازگشت به دنیا مى كنند كه ترجمه آن این است : اى خداى مـا خـارج كـن ما را عمل صالح به جا مى آوریم غیر آنچه به جـا آوردیـم . خـداونـد در جـواب مى فرماید آیا به شما عمر نـدادیـم بـه قـدرى كـه بـه یـاد بـیـفـتـد در او كـسـى كـه اهـل پـنـد شـنـیـدن اسـت و پـیـغـمبران آمدند و شما را از عذاب تـرساندند. و در آیه دوم مى فرماید: و اگر ببینى آنها را آن هـنـگـام كـه بر آتش ایستاده اند پس گویند اى كاش ما را بر مى گرداندند و دیگر منكر آیات خداى خود نمى شدیم و از مؤ منین مى بودیم ، بلكه ظاهر شد بر آنها آنچه كه قبلا پـنـهـان مـى كـردنـد. و اگـر بـر گـردانـده شـوند هر آینه بازگشت مى كنند به آن چیزى كه از آن نهى شده بودند. و به تحقیق آنها در این آرزوى خود دروغ گویانند.

و كان رسول الله صلى الله علیه و آله یستغفرالله فى كـل یـوم سـبعین مرة یقول استغفر الله ربى و اتوب الیه و كـذلك اهـل بـیـتـه عـلیـهم السلام و صلحاء اصحابه لقوله تعالى و ان استغفروا ربكم ثم توبوا الیه .(172)
پـیـغـمـبـر صـلى الله عـلیـه و آله در هـر روز هـفـتـاد مرتبه استغفار مى كرد و مى گفت : استغفرالله ربى و اتوب الیه : طـلب آمـرزش مـى كنم از خداى خود و به سوى او بازگشت مـى نمایم . و همچنین بودند خاندان آن بزرگوار و صالحین و نـیـكـان اصحابش ، كه اجابت مى كردند این فرمایش خداى مـتـعـال جـلت عـظـمـته را كه مى فرماید: طلب آمرزش كنید از خداى خود پس به سوى او باز گردید.
و قـال رجـل : یـا رسـول الله انـى اذنـبـت فـقـال اسـتـغـفـرالله . فـقـال انـى اتـوب له ثـم اعـود فـقـال كـلمـا اذنـبـت اسـتـغـفـرالله فـقـال اذا تـكـثـر ذنـوبـى فـقال له عفوالله اكثر فلا یزال یتوب حتى یكون الشیطان هـوالمد حور. و قال : ان الله تعالى افرح بتوبة العبد منه لنـفـسه و قد قال : ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین .(173)
مـردى عـرض كـرد: یـا رسول الله من گناه كرده ام . فرمود: اسـتـغـفـار كـن ، یـعـنـى از خدا طلب آمرزش كن ! گفت : من به سـوى خـدا بـازگشت نمودم و دوباره برگشتم . فرمود: هر گـاه گـناه كردى از خدا طلب آمرزش كن ! گفت : در این هنگام گـنـاهـان مـن زیـاد مـى شـود.حـضـرت فـرمـود: عـفـو خـداى مـتـعـال زیـادتـر اسـت . آن قـدر تـوبـه بـنـده را قـبـول مـى فـرمـاید تا اینكه شیطان را از او ماءیوس و دور فـرمـایـد. و فرمود:: خداى متعال از توبه بنده خوشنودتر مـى شـود از خـود بـنـده از تـوبـه اش . و بـه تـحـقیق خداى مـتـعـال فـرمـوده است . به درستى كه خدا دوست دارد توبه كـنـنـدگـان را دوسـت دارد كـه كـسـانـى را كـه تحصیل طهارت و پاكى مى كنند.
و قـال رسـول الله صـلى الله علیه و آله : ما من عبد اذنب ذنـبـا فـقـام فتطهر و صلى ركعتین و استغفرالله الا غفرله و كـان حـقـیـقـا عـلى الله ان یـقـبـله لانـه سـبـحـانـه قال : و من یعمل سوء او یظلم نفسه ثم یستغفرالله یجد الله غفورا رحمیا.(174)
رسول الله صلى الله علیه و آله فرمود: بنده اى نیست كه گـنـاهـى از او سـر زنـد پـس بـرخـیـزد و بـا غـسـل یا وضو و یا تیمم تحصیل طهارت كند و دو ركعت نماز بـه جـا آورد از خـدا طـلب آمـرزش كـنـد مـگـر ایـنكه خدا او را بـیـامـرزد. و بـر خـدا سـزاوار اسـت كـه او را قـبـول فـرمـایـد؛ چـون وعـده فـرمـوده كـه : هـر كـس عـمـل بـدى كـنـیـد یـا ظلم به نفس خود نماید پس از خدا طلب آمرزش كند مى یابد خدا را بسیار آمرزنده و مهربان .
و قـال : ان العـبـد لیـذنـب الذنـب فـیـدخـل بـه الجـنـة قـیـل و كـیـف ذلك یـا رسـول الله قـال یـكـون نـصـب عـیـنـیـه لایـزال یـستغفر منه و یندم علیه فیدخله الله به الجنة و لم اراحـسـن مـن حـسـنـة حـدثـت بـعـد ذنـب قـدیم ان الحسنات یذهبن السیئات ذلك ذكرى للذاكرین .

حضرت فرمود: به درستى كه بنده هر آینه گناهى مى كند پـس بـه سبب آن داخل بهشت مى شود! عرض شد: این چگونه مـى شـود یـا رسـول الله ؟ حـضـرت فرمود: آنگاه همیشه در مـقـابـل چـشـم اوسـت و فراموش نمى كند آن را و همیشه از خدا طـلب مـغـفـرت مـى كـنـد و پـشـیـمـان اسـت از آن پـس ‍ خـداى متعال به واسطه آن او را داخل بهشت مى كند. و بهتر از حسنه اى كـه بعد از گناه كهنه و قدیم انجام ندیدم ، به درستى كـه خـوبـى هـا بـدیـهـا را مـى برد. این تذكرى است براى اهل ذكر و كسانى كه قابلیت تذكر را دارند.
و قـال : اذا اذنـب العـبـد كـان نـقطة سوداء على قلبه فان هوتاب و اقلع و استغفر صفا قلبه منها و ان هو لم یتب و لم یـسـتـغـفـر كـان الذنـب على الذنب و السواد على السواد حتى یـغمرالقلب فیموت بكثرة غطاء الذنوب علیه و ذلك قوله تـعـالى : كـلا بـل ران عـلى قـلوبـهـم مـا كـانـوا یـكـسـبـون (175) یعنى الغطاء.
و فرمود: هنگامى كه بنده گناه كند نقطه سیاهى بر قلب او پیدا مى شود، پس اگر توبه كرد و از گناه باز ایستاد و از خـدا طـلب آمرزش نمود قلب او از آن نقطه سیاه صفا پیدا مى كند. و اگر توبه نكرد و استغفار ننمود گناه بر گناه واقع مى گردد و سیاهى بر سیاهى مى نشیند تا اینكه قلب او را مى پوشاند. پس قلب او در اثر زیادى گناه مى میرد و پرده گناه آن را فرو مى گیرد. و این است معناى گفته خداى مـتـعـال كـه مـى فـرمـایـد: نـه چـنین است بلكه انجام گناهان قلبهاى آنان را پوشانیده و چركین و زنگ آلود كرده است .
و العاقل یحسب نفسه قدمات و یسئل الله الرجعه لیتوب و یقلع و یـصـلح فـاجـابـه الله فـیـجـد و یـجـتهد و جاء فى قوله تـعـالى : و لنـذ یـقنهم من العذاب الادنى دون العذاب الاكبر لعلهم یرجعون .(176)
و انـسـان عـاقل چنین فرض و حساب مى كند كه مرده است و از خـدا سـؤ ال بـازگشت به دنیا را مى نماید تا توبه كند و از گـنـاه بـاز ایـسـتـد و خـود را اصـلاح كـنـد، و خـداى متعال او را اجابت فرموده ، پس در زندگى تازه خود جدیت و كوشش نماید.
خداوند در آیه مزبور مى فرماید: هر آینه از عذاب نزدیك و كـوچـكـتـر كـه عـذاب دنـیا باشد پیش از عذاب بزرگتر كه عذاب جهنم باشد به آنها مى چشانیم شاید برگردند، مراد ایـن اسـت كـه آنـان را بـه مـصـیبت هاى دنیا نه عذاب اكبر در مـال و اهـل و فـرزنـد و خـودشـان مـبـتلا مى كنیم كه شاید از گـنـاهـان دسـت بـردارنـد و رجـوع بـه عـبادت و بندگى حق تـعـالى نـمایند. و مراد از عذاب اكبر عذاب جهنم است . و مراد از (لعـلهـم یـرجعون ) این است كه شاید برگردند و ترك معصیت كنند و این ممكن نیست مگر در دنیا.
و اوحـى الله الى داود: احـذر ان آخـذك عـلى غـرة فتلقانى بغیر حجة ، یرید التوبة .
و خـدا بـه داوود عـلیه السلام وحى فرمود: بترس از اینكه تـو را در حـال غـرور بـگیرم و مرا بدون حجت ملاقات كنى ، كه مراد از حجت توبه است .
و روى ان الكـلمـات التـى تلقاها آدم من ربه فتاب علیه قوله تعالى : ربنا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفر لنا و ترحمنا لنكونن من الخاسرین .(177)

روایـت شـده : آن كـلمـاتى كه آدم از پروردگار خود دریافت كـرد پـس بـه سـبـب گـفـتـن آن خـداى متعال توبه او را قبول كرد همین است كه در این آیه كریمه از قول آدم و حوا نقل مى فرماید: كه اى خدا ما ظلم كردیم به خـودمان و اگر تو نیامرزى ما را و به ما رحم نكنى هر آینه ما از زیان كاران خواهیم بود.
و روى انه و زوجته حوارئیا على باب الجنة محمد و على و فـاطـمـه و الحـسـن و الحـسـیـن صـلوات الله عـلیـهـم اجـمـعین صفوتى من الخلق فساءلا الله بهم فتاب علیهم .
روایـت شـده كـه آدم و زوجـه اش حـوا دیـدنـد بـر در بـهـشـت نـوشـتـه : محمد و على و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام بـرگـزیـدگان من از میان خلایق مى باشند، پس از خدا سؤ ال كـردنـد بـه حـق آنـهـا و خـداى مـتـعـال تـوبـه آنـهـا را قبول فرمود:
و التـوبـه عـلى اربع خصال قوائم ندم بالقلب و عزم على ترك العود و خروج من الحقوق و ترك بالجوارح .
تـوبـه بـر چـهـار خـصـلت اسـتـوار اسـت : اول نـدامـت و پـشـیـمـانـى قـلبـى دوم عـزم بـر تـرك عـود و بازگشت به گناه . سوم خود را از حقوق مردم خارج كردن . چهارم اعضاء و جوارح خود را از گناه پاك كردن .
و التـوبه النصوح ان یتوب فلا یرجع فیما تاب عنه و التـائب مـن الذنـب كـمـن لا ذنـب له و المـصـر عـلى الذنـب مع الاسـتـغـفـار یـسـتـهـز بـنـفـسـه و یـسـخـر معه الشیطان و ان الرجـل اذا قـال اسـتـغـفـرك یـا رب و اتـوب الیك ثم عاد ثم قال كتب فى الرابعه من الكذابین .

تـوبـه نـصـوح تـوبـه اى اسـت كـه در آن رجوع به گناه نـبـاشـد. و تـوبـه كـنـنـده از گناه مانند كسى است كه گناه نـكـرده بـاشد. و آن كس كه اصرار بر گناه دارد و استغفار مـى كـنـد خـود را اسـتـهـزاء و مـسخره مى كند. و با این حالت شـیـطـان او را مـسـخـره مـى كـنـد. و بـه تـحقیق شخص وقتى بگوید: اى خدا من از تو طلب آمرزش مى كنم و بازگشت به سوى تو مى نمایم پس به گناه عود كند و برگردد و باز چنین بگوید تا چهار مرتبه ، در مرتبه چهارم از دروغگویان نوشته شود.
و قـال بـعـضـهـم : كـن وصـى نـفـسـك و لا تـجعل الرجال اوصیائك و كیف تلومهم على تضییع وصیتك و قد ضیعتها انت فى حیوتك .
بـعـضـى از زهـاد فـرمـوده انـد: تو خود وصى خود باش در اصلاح كارهاى خود و دیگران را وصى خود قرار مده كه آنها به وصیت تو عمل نخواهند كرد. و حق ندارى آنها را ملامت كنى در ایـن كـار و چـگـونـه مـلامـت مـى كـنـى آنـهـا را و حـال آنـكـه تـو خـود كـار خـود را در حال حیات و زندگى اصلاح نكردى .
وسـمـع امـیـرالمـؤ مـنـیـن عـلیـه السـلام رجـلا یـقـول : اسـتـغـفـر الله فـقـال : ثـكـلتـك امـك او تدرى ما حد الاسـتـغـفـار الاسـتغفار درجة العلیین و هو اسم واقع على سنة مـعـان : اولهـا الندم على ما مضى و الثانى العزم على ترك العود الیه ابدا و الثالث ان یؤ دى الى المخلوقین حقوقهم حـتـى تـلقـا الله امـلس و الرابـع آن تـعـمـد الى كـل فـریـضـة ضـیـعـتـها فتؤ دى حقها و الخامس ان تعمد الى اللحم الذى نبت على السحت و المعاصى فتذیبه و السادس ان نـذیـق الجـسـم الم الطـاعـة كما اذقته حلاوة المعصیة فعند ذلك تقول استغفرالله .
امـیـرالمـؤ مـنـیـن عـلیـه السـلام شـنـیدند كه مردى مى گوید اسـتغفرالله حضرت فرمود: مادرت به عزایت بنشیند آیا مى دانى حد استغفار چیست ؟ استغفار درجه بلند مرتبه هاست . و آن اسـمـى اسـت كـه مـجـمـوع بـر شـش ‍ معنى اطلاق مى شود: اول اینكه : نادم و پشیمان باشى از آنچه در گذشته از تو سـرزده . دوم ایـنـكـه : عـزم كـنـى كه هرگز به آن كار عود نـكـنـى . سـوم ایـنـكـه : حـقوق همه خلق را رد كنى تا خدا را مـلاقـات كـنـى در حـالى كه از حقوق مردم پاك باشى چهارم اینكه : هر واجبى از واجبات الهى را كه ترك و ضایع نموده اى انـجـام دهى و حق آن را ادا نمایى . پنجم اینكه : گوشتى كـه از حـرام بر بدن تو روییده با ریاضت و عبادت ، مانند روزه و بیدارى شب ، آن را آب كنى تا مجددا گوشت بروید. شـشم اینكه : به جسم و بدن خود سختى عبادت را بچشانى چنانچه به او شیرنى گناه و معصیت را چشانیده اى .
و لقد احسن بعضهم شعرا:
مـضـى امـسك الماضى شهیدا معدلا   
 و اصبحت فى یوم علیك شهیدا  
و ان كـنت بالامس اقترفت اساءه   
 فثن بالاحسان و انت حمید  
و لا تـذع فـعـل الصـالحـات غـد   
 لعل غدا یاتى و انت فقید 
 
دیـروز تـو گذشت در حالى كه شاهد عادلى بود بر تو و صـبـح كـردى و وادى روزى شـدى كـه بر تو شاهد است . و اگر در روز گذشته در حال بدى جدا شدى پس امروز نیكى و خـوبـى را دو بـرابـر انـجـام بده تا جبران گذشته شده بـاشـد، و وامـگـذار كـارهـاى خـوب را تـا فـردا شاید فردا بیاید و تو نباشى .
و قال آخر:
تمتع انما الدنیا متاع   
 و ان دوامها لا یستطاع  
و قـدم مـا ملكت و انت حى   
 امیر فیه متبع مطاع  
و لا یـغـررك مـن تـوصـى الیـه   
 فقصر وصیه المرء الضیاع  
و مـا لى ان امـلك ذاك غـیـرى   
 و اوصیه به لولا الخداع  
و قال آخر:
اذا ما كنت متخذا وصیا   
 فكن فیما ملكت وصى نفسك  
سـتحصد ما زرعت غدا و تجنى   
 اذا وضع الحساب ثمار غرسك  
بـهـره بـبر هر چه مى خواهى كه این دنیا متاعى بیش نیست و بـراى تـو اسـتـطـاعت نیست كه آن را براى خود دوام دهى . و آنچه كه مالك آن هستى تا زنده اى پیش بفرست ، چون در آن امـارت و فرمانروایى دارى و اختیار آن به دست تو است . و مـغرور كسى نباش كه به او وصیت نمایى ، كوتاهى كردن در وصیت براى شخص خدعه و مكر است . و چیست مرا كه ولى و مـالك كنم در مال خود غیر خودم را و به او وصیت كنم اگر خدعه و مكرى نباشد.
و دیگرى گفته : هنگامى كه وصى براى خود گرفتى پس خود در آنچه مالك او هستى وصى خود باش . زود باشد كه در روز حـسـاب آنچه از خوب و بد در این عالم كشتى میوه آن را بچینى و درو كنى .



برچسب ها: مذهبی ، عرفانی ، حدیث ، قرآن ،

چون‌ عارف‌ بزرگ‌ خراسان‌: أمیر حسینیّ هَرَویّ در سنۀ 717 هجرت‌، از عارف‌ بزرگ‌ شبستر: شیخ‌ محمود شبستری‌ سؤال‌ می‌كند كه‌:

كدامین‌ فكر، ما را شرط‌ راه‌ است‌ ؟

چرا گه‌ طاعت‌ و گاهی‌ گناه‌ است‌؟


وی‌ در پاسخ‌ وی‌ می‌گوید:

در آلا فكر كردن‌ شرط‌ راهست

ولی‌ در ذات‌ حقّ محض‌ گناه‌ است‌

بود در ذات‌ حقّ اندیشه‌ باطل

محال‌ محض‌ دان‌ تحصیل‌ حاصل‌

چو آیات‌ است‌ روشن‌ گشته‌ از ذات

نگردد ذات‌ او روشن‌ ز آیات‌

همه‌ عالم‌ ز نور اوست‌ پیدا

كجا او گردد از عالم‌ هویدا

نگنجد نور ذات‌ اندر مظاهر

كه‌ سبحات‌ جلالش‌ هست‌ قاهر

رها كن‌ عقل‌ را با عشق‌ می‌باش

‌ كه‌ تاب‌ خور ندارد چشم‌ خفّاش‌

درآن‌ موضع‌ كه‌ نور حقّ دلیل‌ است

‌ چه‌ جای‌ گفتگوی‌ جبرئیل‌ است‌

فرشته‌ گرچه‌ دارد قرب‌ درگاه

‌ نگنجد در مقام‌ لی‌ مَعَ اللَه‌

چو نور او ملك‌ را پر بسوزد

خرد را جمله‌ پا و سر بسوزد

بود نور خرد در ذات‌ انور

بسان‌ چشم‌ سر در چشمۀ خور

چو مُبصَر با بصر نزدیك‌ گردد

بصر از درك‌ او تاریك‌ گردد

سیاهی‌ گر ببینی‌ نور ذات‌ است

‌ به‌ تاریكی‌ درون‌ آب‌ حیات‌ است‌

سیه‌ جز قابض‌ نور بصر نیست‌

نظر بگذار كاین‌ جای‌ نظر نیست‌

چه‌ نسبت‌ خاك‌ را با عالم‌ پاك

‌ كه‌ ادراك‌ است‌ عجز از درك‌ ادراك‌

سیه‌ روئی‌ ز ممكن‌ در دو عالم‌

جدا هرگز نشد و اللهُ أعلم‌

سوادُ الوجه‌ فی‌ الدّارَین‌ درویش‌

سواد اعظم‌ آمد بی‌كم‌ و بیش‌


برچسب ها: ادبیات ، شعر ، عرفان ،

تعداد کل صفحات: 10 1 2 3 4 5 6 7 ...